26 mei 2026

We startten vandaag met werkoverleg 😀

We zijn het eens dat het niet verstandig is om naar Death Valley te gaan als de camper niet op en top is. We moeten niet het randje op zoeken. Als ontbijt hebben we wentelteefjes op….mmmmm… En na het eten gaat vaders naar het winkeltje waar hij wifi kan vangen en via de mail te communiceren met Roadbear en zorgen wij dat de generator weer gaat lopen en de afwas gedaan wordt. Na een tijdje kruisen onze wegen weer en besluiten we Sequoia te verlaten. Het is koud en mistig. Het weerbericht voorspelt sneeuw, dus van het uitzicht kunnen we toch niet gaan genieten. We gaan naar Bakersfield en daarna door naar Las Vegas. Daar zit weer een Roadbear station en kunnen we kijken hoe de camper weer gefixt kan worden.

We rijden door het bos van Sequoia bomen. We zien mega dikke stammen. De weg die we rijden zit vol met haarspeldbochten, maar Ria draait haar hand er niet voor om. We komen veilig beneden aan de berg. Vervolgens veranderde de omgeving alsof we door de Betuwe reden. Zo ver als we konden kijken zagen we fruitbomen en stalletjes met fruit. En ineens hielden de fruitbomen op en doemden er velden vol met ja-knikkers op. Wat een tegenstelling hier!
Helaas nergens een leuk plekje om koffie te drinken, dus bij een benzinestation hebben we de camper geparkeerd en hebben we zelf koffie gezet. Ook lekker en gezellig….het weer begon hier ook wat op te klaren. Voorzichtig kwam de zon door en de temperatuur liep op. Onze voeten begonnen te ontdooien.

Na ongeveer een uurtje rijden naderden we Bakersfield. We hebben nog wat inkopen gedaan en waren lekker op tijd op de camping. Genieten van het zonnetje en we hadden een keer wifi, dus alles kon bijgewerkt worden. Ze zeggen iets over de jeugd, maar wij vonden het toch ook fijn om weer even te contacten met onze naasten. Ondertussen hebben we bericht gehad dat de camping in Las Vegas voor een extra nacht plek voor ons heeft. Via Google weten we inmiddels dat Roadbear slechts 10 minuten van de camping zit, dus we hoeven vast niet ver te zoeken.

Op naar de dag van morgen!

Lieve groet,

Ria&Linda

25 mei 2026

Ook deze ochtend waren we vroeg op, maar we werden onaangenaam verrast….de accu was leeg. Hoe kan dit? We hadden geen gekke dingen in de nacht aan gehad en gisterenavond heeft de generator nog gedraaid, dus de accu was vol. 

Gelukkig kregen we de generator nog net aangeslingerd en konden we alles nog doen wat we wilden doen. 

We waren al op tijd op weg. De eerst stop was bij Mariposa Grove. Hier staan enorme sequoia bomen. Om 8.30 uur waren we met de shuttle al op weg naar boven van waar er een pad liep naar de beroemde sequoia boom met een enorm spleet erin. Het was hard werken om bij deze boom te komen. Het was pas een graad of 14, maar het zonnetje scheen al behoorlijk en het was een flinke klim. Af en toe een momentje van rust om vervolgens door te bikkelen. Onderweg lagen ook omgevallen bomen, waardoor je de diameter van de bomen kon zien. Flinke jongens zullen we maar zeggen. Links en rechts van het pad wat mooie bloemen en we zagen volop eenhoorns. Op hun gemakje zaten ze wat te knabbelen. Toch stonden er borden met waarschuwingen dat ze agressief kunnen zijn.

Vervolgens zijn we door de bergen het park uit geslingerd. We hebben onderweg in een volledig nieuw uit de grond gestapt dorp en winkelcentrum een bakje koffie met wat lekkers. Vervolgens zijn we door het Sequoia park langs vrij smalle wegen naar de camping gereden. Prachtige vergezichten met hoge bomen. De camping ligt op 6000 feet. In de verte zien we nog sneeuw liggen en op de camping staat de sneeuwschuiver met zijn sneeuwkettingen gewoon op wacht. 

We hebben op deze camping een krap plekje, maar Ria rijdt hem gewoon even achteruit het plekje op (okay met wat aanwijzingen van de oude heer, maar ze flikt het toch maar). 

We eten nog lekker in het zonnetje, maar vrij snel na het eten koelt het af. We willen naar binnen verhuizen om koffie te drinken en we worden beloond met een familie ree. Ze komen vrij dichtbij en gaan staan grazen. We maken vlug nog wat foto’s. Zouden we ook de berenfamilie gaan zien? Eenmaal binnen horen we een piepje….wat zou dat zijn? Er wordt een blik op het accupaneel geworpen en jawel….accu leeg. WTF?! We hebben hier geen bereik (geen internet en geen telefoon), maar er wordt een mailtje voorbereid aan Roadbear welk probleem we hebben. In Las Vegas is een Roadbear, dus hopelijk kunnen we daar geholpen worden. Balen is dat we eigenlijk nog naar Death Valley willen, maar is dat verstandig als onze accu’s het niet doen?

We slapen er een nachtje over. Morgen opnieuw bezinnen.

Warme groet,

Ria en Linda 

24 mei 2026

We waren allemaal vroeg wakker, dus op ons gemakje zijn we opgestaan. Het was een graad of twaalf dus we hebben binnen ons ontbijt genuttigd.

Vervolgens de boel gereed gemaakt en nog even langs een supermarkt voor de vergeten dingen en liters water. Nu waren we klaar voor onze rit naar Yosemite Park. We zagen langzaam de natuur veranderen. Steeds minder huizen en steeds meer agrarisch gebied en vervolgens doemden de bergen op. We slingerden door de bergen en keken onze ogen uit. Een rivier die steeds wilder werd en waarop geraft werd. 

We stopten even in Mariposa. Een klein leuk dorp met winkeltjes, maar we hadden een missie. We wilden sanitair blokjes hebben en een ramenwisser, maar beide waren hier niet te vinden. We overlegden even of we hier de koffie zouden doen of door zouden rijden. We kozen voor doorrijden en hadden het idee rond 13 uur wel in Yosemite village te kunnen zijn. Een toeristisch stadje waar we ons vast zouden kunnen vermaken. We genoten onderweg van watervallen en enorme rotsformaties. Er staan hier overigens schitterende bomen en er wordt gewaarschuwd voor beren. Ongeveer vijf mijl voor het einde kwamen we in een file en de reistijd liep alleen maar op. Niet te doen….het lijkt wel of alle Amerikanen hier het lange weekeinde vieren. We mochten met de auto ook niet meer naar het dorp en te voet was dit echt te ver. We kozen ervoor om naar Wanona te rijden. Door de vallei reden we die richting op. We zagen enorme files en besloten dat we de goede keuze hadden gemaakt. Rond half vijf waren we op de camping. Een natuurcamping wat inhoudt dat we geen wifi hebben, geen stroom en geen verlichting op de camping. We zullen daar dus rekening mee moeten houden. Het was best warm dus tussen 17 en 19 uur hebben we de generator even laten lopen, zodat het binnen koel werd. Daarnaast konden de telefoons opgeladen worden. We hadden wel geen verbinding, maar toch….de tijd geeft dat ding ook aan.

We zagen vanavond een hertje door het bos lopen, maar helaas zagen we niet meer dieren. We hoopten zo op een beer. Die zitten er genoeg. Op de camping staan berenkasten waarin je je voeding moet opbergen, zodat de beren daar niet bij kunnen. Ze zijn in staat om auto’s te openen om bij het voedsel te komen. De ramen mogen vannacht niet open, omdat de beer dan binnen zou kunnen komen.

Vanavond zijn we tegen 21 uur naar bed gegaan. We zijn moe en lievelinda moet nog geschreven worden. De bedden moeten nog gedekt worden, dus we hebben nog wat te doen voordat we op één oor mogen.

Op naar de dag van morgen!

Lieve groet,

Ria en Linda

23 mei 2026

Na een goede nachtrust waren we vrij vroeg wakker. Het zonnetje scheen al lekker door het raam en daarom besloten we een rondje te gaan wandelen voor het ontbijt. Even checken of mama toevallig al wakker was, maar ze bleef stil en daarom zonder haar gegaan. Langs het water richting het vliegveld gelopen en wat was dit fijn. De mensen die we tegen kwamen waren allemaal even vriendelijk. Nadat we terug kwamen, waren ook de oudjes zover en was het tijd om te gaan ontbijten. Een buffet met verschillende soorten brood, beleg en yoghurt….we hebben hier een prima ondergrondje kunnen leggen.
Na het ontbijt hebben we onze tassen ingepakt en hebben we in de lobby gewacht op onze shuttle naar Roadbear. Deze zou tussen half twaalf en half één komen en om half twaalf kwam de bus voorrijden. We hebben 3/4 uur naar het camperstation gereden en we werden daar hartelijk ontvangen. Het papierwerk werd in orde gemaakt en we kregen de nodige uitleg, zodat we veilig op pad konden gaan.

Ria is de chauffeur en als ze nooit anders heeft gedaan reed ze de camper handig van de parkeerplaats. Vlot met het overige verkeer mee bracht ze ons naar het supermarkt. Een kar met een kop erop ging de camper in, want de Amerikanen hebben ook een lang weekeinde. Ze vieren maandag memorial day. Ondertussen dat wij samen met mama de boodschappen deden, heeft papa een mailtje naar de camping gestuurd. We moesten eigenlijk om 16 uur op de camping zijn, maar dat kunnen we niet redden. Hij heeft laten weten dat we wel komen, maar iets langer de tijd nodig hebben. Uiteindelijk viel het wel mee en waren we rond half vijf op de camping.

Even chillen en toen voor het eten zorgen. Toen we bijna klaar waren kregen we bezoek van onze overbuurman. De man wauwelde aan een stuk door. Hij was of ladderzat of zo stoned als een garnaal. Hoe komen we fatsoenlijk van deze man af? We kozen voor de tactiek dat we naar binnen moesten om af te wassen en klaar te maken voor de nacht. Poeh hé.

Tegen 22 uur lagen we in onze bedden….moe maar voldaan van de eerste dag.

Tot later!

Ria en Linda

22 mei 2026

Vijf voor vier ging de wekker….amai….dat was echt vroeg. Dit jaar zou niet Guido ons wegbrengen, maar kwam taxi Korthout voorrijden. Geplande tijd was 4.45 uur, maar hij was wel wat eerder. Geeft niets….we stonden klaar. Vervolgens door naar Vlijmen om daar de oudjes op te halen. Ook zij stonden bepakt en gezakt te wachten. Met heerlijke Nederlands talige muziek op de achtergrond zagen we de zon opkomen en blijft het onvoorstelbaar dat er dan al zoveel auto’s op de weg zijn. Om 6.30 uur waren we op Schiphol.
We waren online al ingecheckt, dus we konden onze bagage in de automaten stoppen. Even puzzelen hoe ze er precies in moesten, maar buiten de rugzak van Ria slikte de automaat alles in. Ria mocht nog even naar de balie en kon zich vervolgens bij ons aansluiten.
De security en de douane waren we zo doorheen.
Bij de bakker hebben we ons ontbijt op, want onze magen rammelden inmiddels wel.
Ook het boarden ging ook voorspoedig en we hadden heerlijke plekken in het vliegtuig. Het was rustig in het vliegtuig….veel lege plekken en rustige mensen. Fijn hoor! Vriendelijke stewardessen en dat is ook plezierig.
De vlucht duurde 10 uur. Wat eten, drinken, filmpjes kijken en tijdschriften lezen en de tijd vloog voorbij. Slapen was er niet veel bij, dus dat gaan we straks nog wel merken.

Rond 11.10 uur kwamen we aan in Amerika. Het koste ons een uur om door de douane te komen. Papa en mama bij een loketje en Ria en Linda bij een loketje. Linda moest terug de rij in. Vervolgens naar een loketje en toen zij daar vertelde dat ze met haar ouders op reis was, moest zij bij haar ouders gaan staan. Maar je haalt het niet in je hoofd om hier iemand tegen te spreken bij de douane. Ondertussen heeft Ria de bagage opgehaald en stonden we zo buiten.
Even zoeken naar de juiste bus om naar het hotel te kunnen, maar eenmaal gevonden waren we in 5 minuten daar.

Een warm ontvangst kregen we. Inchecken was zo gepiept en we kregen heerlijk warme chocolate cookies mee naar onze kamer. Even opfrissen en toen was het tijd voor wat te drinken in de lobby. Even voelden we dat we echt wel moe waren van deze dag. De oudjes gingen even relaxen en wij zijn een rondje buiten gaan lopen. Richting de kust en aan de overkant zagen we de vliegtuigen af en aan komen vliegen. We hebben brandweermannen met van die echte Amerikaanse helmen en blinkende auto’s gezien. Net als in de film… 😉
Nu is het tijd om ook even te relaxen. We hebben afgesproken dat we rond 18 uur gaan eten in het hotel en dan zullen we daarna wel snel op 1 oor liggen.

Vrolijke groet,

Ria & Linda

West Amerika…..we komen er aan!

Nog 1 nachtje slapen en dan is het zover…..lezen jullie weer mee?

Vrolijke groet,

Ria en Linda

22 en 23 februari 2025:

Het is zover…..de vakantie is ten einde…dat wil zeggen we gaan onze terugreis beginnen. De wekker haalt ons uit onze slaap….voor ons gevoel is het nog heel vroeg, maar het is 6.30 uur dus eigenlijk meer een half uurtje eerder dan dan we normaal zelf wakker worden.
We pakken de laatste dingen in en ontbijten nog zoals elke dag….een goede bodem om de dag door te komen.

Tijd om uit te checken….dag stenen huis!

We rijden naar de verhuurder van ons huisje op wielen. Het is nog te doen op de weg, dus de verwachtte aankomsttijd is prima. We moeten nog wel tanken….en daar ging het bijna mis. Bij elk verhuurbedrijf ligt een benzinepomp in de buurt, maar hier niet. Dus we moesten een kwartier rijden terug om vervolgens datzelfde kwartier weer te rijden. Altijd gaat tanken snel….vandaag niet….de pompbediende ging op zijn gemak de ramen wassen en wilde ook nog het oliepeil controleren en het water….Neeee…..niet doen…we willen weg…..altijd gaat het goed met het betalen van met de creditcard….vandaag…..vond het apparaat het moeilijker….als dit maar geen voorteken is.

We komen aan bij de verhuurder en die hield wel van een praatje. Dus wij geven aan dat over een kwartier de Uber voor ons klaar staat en toen ging ze wat gas op de plank geven. Moeder Maria….je zou er bijna stress van krijgen…..

De Uber stond op de afgesproken tijd klaar en zoals voorspeld waren we op tijd op de luchthaven. We waren al ingecheckt, maar je moet dan toch opnieuw in de rij om de bagage in te leveren. Een enorme rij, maar he wij hebben vakantie…..alles afgewerkt…opnieuw in de rij bij de douane…..de uitgaande stempel moest bij de inkomende stempel….dat was even zoeken, want ja we waren een paar keer de grens over gestoken, maar ook dit kwam goed. Toen door naar de scan……ach deze keer ging het poortje wel piepen bij Linda, dus aan de kant….maar natuurlijk kregen we niets gevonden. 😀

Al bij al….hielden we eigenlijk geen tijd over voor koffie op de luchthaven….het was al tijd om naar de gate te gaan.
In een kleine 2 uur volgen we naar Buenos Aires. Eerst een stukje zuidwaarts in Chili, zodat het vliegtuig hoogte kon maken om de Andes over te steken. We moesten rekening houden met turbulentie boven de Andes, maar dat viel alles mee.

In Buenos Aires moet je opnieuw door de security. We wisten van de vorige keer dat zij streng zijn, dus we volgen de regels goed na…..helaas het poortje piept en Linda moet eruit…..na controle vraagt de beambte of Linda toevallig een prothese heeft: Yep….en toen was het okay en mocht ze door. Maar zo’n vliegtuig vol mensen weer opnieuw door 1 scanner halen vraagt gewoon veel tijd. Maar we konden nog net een kopje koffie halen….Lekker hoor!

Het laatste stuk was nog zo’n 12,5 uur vliegen. Niet te veel over nadenken. We moeten er iets voor over hebben om iets van de wereld te kunnen zien. De vlucht was prima. Geen rare dingen en lekker op tijd. Op Schiphol was er helaas geen plek aan de gate, dus we moesten met de bus naar de luchthaven. Ai….zo koud is het dus in Nederland….dat was even slikken. Maar het zonnetje schijnt, dus komt vast allemaal goed.

Even wachten op de bagage en zoals eigenlijk elk jaar stonden de ouders van Linda klaar om ons naar huis te brengen. Toch fijn en vertrouwd om zo naar huis te gaan.

En nu….nu gaan we stiekem dromen over wat de volgende reis gaat worden 😉

Dank jullie wel weer voor het meereizen en de reacties……de verhalen zullen komende week vast volgen als we jullie weer tegen gaan komen.

Tot snel!

Ria en Linda

21 februari 2025

Vandaag doen we ons ochtendritueel iets versneld….we willen nog even naar het centrum van Santiago om de wisseling van de wacht bij het presidentieel paleis te zien. Ergens hadden we gelezen, dachten we, dat dat dagelijks om 11 uur is. Iets over 10 lopen we richting het plein waar dit paleis aan ligt en er staan al vele mensen. Jeetje, je gaat toch geen uur staan wachten? Nee, dat hoefde ook niet……ze gingen net beginnen…haha…soldaten op paarden, soldaten in het orkest, soldaten netjes op een rij…..dit is niet zomaar even wisselen. Gelukkig waren we niet eerst koffie gaan drinken, want dan hadden we het hele schouwspel gemist. Vele Chileense vlaggen hangen te wapperen en op het plein zijn de meeste presidenten van Chili terug te vinden als standbeeld.

Na deze happening gaan we dan toch op zoek naar koffie. We lopen langs het warenhuis Paris om vervolgens in het koffietentje London te komen……”Ga je mee, ga je mee op reis? Ga je mee naar Londen of Parijs?” We zingen maar een deuntje.

We vinden een straat die voorheen waarschijnlijk prachtig gekleurd was en prachtig om te zien, maar nu zijn de kleuren vervaagd en de bankjes zijn beklad of kapot. Jammer….maar ja ook hier kunnen ze het geld maar één keer uitgeven. We zien een man sjouwen met al zijn koopwaar en dat zien we hier echt meer. Mensen die sjouwen met al hun waar om maar iets te verdienen. Maar ach…ze doen in ieder geval iets voor hun geld. We slingeren verder door de stad en steken de rivier over. Deze ziet goed bruin zeker van al het modder wat er in zit, maar er ligt ook veel plastic aan de kant. Het ruikt er ook zeker niet fris…ja ook dit is Santiago.
We komen op de Centrale Markt uit, waar voornamelijk vis wordt verkocht. We worden aangesproken door een oud mannetje en hij vraagt waar we vandaan komen. Als hij hoort dat we uit Nederland komen gaat hij vertellen dat hij daar ook geweest is. Hij begint plaatsnamen op te noemen en vraagt of we ook Duits spreken. Hij spreekt dit namelijk beter dan Engels of Nederlands. Dan gaat hij vertellen dat hij een visrestaurant heeft en ons daar niet zal bedienen, maar zal verwennen. Haha….grapjas….het hoeft niet direct….hij is tot 17 uur open, dus we kunnen terug komen. We bedanken vriendelijk…..de geur hier is het best te omschrijven als een kruising tussen urine en vis…..bleh….

We nemen de metro terug naar onze eigen wijk en zoeken daar een restaurant. We laten het ons goed smaken. We nemen geen nagerecht want dan kunnen we nog een tussenstop maken bij de ijssalon. Nog even brood halen bij de supermarkt voor morgenochtend. En dan settelen we ons op ons terrasje. Het is vandaag echt warm….zo’n 32 graden….dus weer om lekker te lezen en te mijmeren over wat we allemaal gezien hebben. Zelf nog een keer naar de foto’s terug te kijken. Het verschil te zien tussen dikke kleding aan en blosjes op de wangen van de kou en nu de zomerkleding aan en blosjes op de wangen van de warmte.

We hebben een lichte avondmaaltijd en gaan voor de laatste keer naar de Chileense Robert. Nog één keer dat Engeltje over onze tong laten piesen.

Voordat we naar bed gaan, pakken we onze tassen in. We weten dat het erin past en de volgorde en toch is het altijd weer even puzzelen als we naar huis gaan. Terwijl we toch echt met minder terug komen dan dat we gegaan zijn.

We hebben net gezien dat de temperatuur deze nacht niet snel zal gaan dalen, dus dat wordt een plaknacht…..maar we klagen niet 😉

Hasta Pronto!

Ria en Linda

20 februari 2025

Tja….het wordt hier en daar toch zichtbaar dat de vakantie begint te korten. Vanochtend was er al een appje van de thuishaven van ons huisje op wielen. Of we de tijd willen bevestigen dat we haar in komen leveren. Gelukkig vroegen ze of we onze transfer naar het vliegveld geregeld hadden, want wij namen aan dat zij ons zouden brengen. Verkeerde aanname dus….via de app nog aangegeven dat we in Punta Arenas wel een transfer hadden, maar helaas….mmmmm….kunt wel zien dat dit het einde is…..ze hebben het geld aan ons al verdiend. Maar we gaan een nieuwe ervaring aan: de Uber. Natuurlijk van gehoord, maar nog nooit gedaan….dus dat gaan we eens onderzoek. We konden onze vlucht in geven en dan vertelt Uber ons wanneer ze ons komen halen, zodat we netjes 3 uur van te voren op het vliegveld zijn. Nu duimen dat het goed gaat, maar er zijn altijd zoveel positieve verhalen over Uber….komt het bij ons ook vast goed 😀

Sommige rituelen moet je niet veranderen: dus we start onze dag bij de Chileense Robert. In de tuin: zo’n heerlijk genietmomentje. Vandaag gaan we maar eens naar Barrio Italia. Dit is van oorsprong een migrantenwijk met voornamelijk Italianen. Er zijn kennelijk ook veel antiekwinkeltjes te vinden en winkeltjes waar ze oude meubels opknappen. Deze wijk straalde echt veel gezelligheid uit. Terrasjes, groen, winkeltjes en inderdaad “oude zooi” winkeltjes. We vermaken ons hier heel de dag. Op ons gemakjes wandelen we door de straten…..kan ook niet anders met de temperatuur…..en we gaan op zijn tijd even zitten om onze vochthuishouding op peil te houden.

Aan het einde van de middag gaan we met de metro terug en dagafsluiting van gisteren beviel ons wel. We gaan dus onze boodschappen doen en jawel…..we moesten onze ID laten zien toen we een half flesje wijn kochten. Geen paspoort bij, want die ligt in de kluis….voor een foto deed de kassière het ook. Kijk….we zien er goed uit voor onze leeftijd 😉
Naar binnen bij de ijssalon en genieten van een bakje ijs……heerlijk weer….op naar het terras thuis.

Vanavond ons huisje op wielen gecheckt of al onze spullen eruit zijn, zodat we onze rugzakken weer goed kunnen vullen. Morgen willen we niet te veel doen. Naast dat het warm wordt willen we voornamelijk uitrusten….dus we gaan zeker nog wel op pad….maar we kunnen hier nooit alles zien, dus goed is goed.

Wisten jullie trouwens dat 40% van de Chileense bevolking in Santiago woont? Toch voelt het hier goed en veilig…..en nee we zijn niet naïef natuurlijk gebeuren hier ook dingen die het daglicht niet kunnen verdragen, maar dat gebeurt in Tilburg ook.

Ciao,

Ria en Linda

19 februari 2025

Inderdaad een trage opstart vandaag….gewoon omdat het kan 😀

We beginnen met een kopje koffie bij de Chileense Robert. Hij maakt zulke kunstwerkjes….wat een verwennerij!
Na deze koffie lopen we op ons gemak naar de metro. Het is nog aangenaam om te wandelen en we hebben het tempo echt wat verlaagd.

We starten bij het museum van de mensenrechten. Poeh hé…..met beeld en geluid laten ze hier de gruwelijkheden in de tijd van Pinochet zien. De mensen die nog altijd vermist zijn hangen op de wand met een foto. Het is eigenlijk allemaal nog niet zo lang geleden dat ze hier onder de dictatuur uit zijn. Het is jammer dat de de bijschriften eigenlijk allemaal in het Spaans zijn. Af en toe vinden we wat Engels en alles vertalen met Google Translate is niet te doen. Toch voel je het verdriet hier en moet je het eigenlijk gezien hebben als je in Chili verblijft.

Na deze ochtend doen we even een koffietje op het terras van het museum. Even de tijd nemen om weer te schakelen. We gaan de wijk Yungay in. We vinden hier schitterende muurschilderingen en verborgen straatjes. Maar op het plein van deze wijk zien we ook de matrassen staan/liggen van de thuisloze medemens. Een trieste aanblik en het is niet dat we ons onveilig voelen, maar toch hangt er een andere sfeer. Er zijn ook maar weinig mensen op straat hier. We houden het hier voor gezien.

We wandelen door het grote park Quinta Normal naar de Lourdes grot. Jawel….ook hier in Santiago hebben ze een Lourdes grot. Naast de grot staat een grot basiliek, maar helaas is deze niet open. Voor de grot zijn rijen met bankjes te vinden en boven die bankjes hangen schaduwdoeken. We zijn inmiddels best al weer moe, dus Maria mag ons weer even kracht geven. We rusten uit hier en kijken voornamelijk mensen. Wat zijn er toch veel bijzondere mensen op de wereld. Prachtig! We lopen nog langs de muren met de schilderingen van de verschijningen van Maria heel lang geleden. Alles in Delfts blauw weergegeven. Het is weer eens wat anders dan de kruisweg.

We besluiten met de metro terug te gaan. We doen de boodschappen voor deze avond en tijdens de gang naar huis leggen we nog even aan bij de ijssalon. Jeetje mineetje wat kunnen ze hier toch lekker ijs maken!

Bij thuiskomst nestelen we ons weer op ons balkonnetje en rusten we uit van de toch weer vermoeiende dag…..en dan morgen…..tja….we dobbelen morgenochtend weer en dan komt daar vast weer een mooi plekje uit!

Hasta pronto!

Ria en Linda