Vrijdag 29 mei 2026

Deze ochtend stonden we een uur later op dan anders….we hebben geslapen als een os. We waren zo moe van een dagje Las Vegas. We hebben besloten om vandaag een rondje door Death Valley te gaan doen met de camper.

We zijn eerst naar Pahrump gereden. Dit is ruim een uur van Las Vegas vandaan. Het is een klein dorp waar mensen hun auto nog vol benzine gooien en de laatste boodschappen doen voordat ze de Vallei in gaan. Wij drinken hier koffie in een leuk tentje. We nemen er iets lekkers bij. Het leven moet je vieren!
We vervolgen onze weg naar Badwater. Dit is het laagste punt van het westelijk halfrond. Het ligt bijna 86 meter onder zeeniveau. Er ligt een enorme zoutvlakte en het is ontzettend heet hier. Maar wat is het mooi hier! Het is niet te beschrijven. Op een berg aan de rand van deze vlakte hebben we een bord gehangen met het zeeniveau. Wat zijn we nietig wezens zo.

Onze volgende stap is bij de Golden canyon. Hier staan borden dat de warmte dodelijk is en je eigenlijk niet langer dan 15 minuten buiten moet zijn. Toch is hier een ook een wandelroute van ongeveer 2,5 kilometer lang. Maar de warmte is zo intens dat wij het niet in ons hoofd halen om deze te lopen.
We slingeren door de vallei. Schitterende kleuren en rotsformaties zijn er te zien. Hier en daar staat een bord dat er bokken te zien zijn, maar in de verste verte is er geen levend wezen te zien.
We stoppen nog even bij het Zabriskie punt. Het is snikheet hier en geeft een uitzicht op een soort van maanlandschap. Het schijnt hier schitterend te zijn met zonsopkomst en zonsondergang. Helaas….het is rond de klok van drie uur. Ria verzamelt de moed om de berg op te gaan en de omgeving van dit punt te bekijken. Wij blijven in de camper en trotseren de warmte niet.

Niet veel later rijden we Death Valley uit. De weg wordt terug saai. Stenen en zand zien we en een rechte weg. We hebben wel weer wat uren nodig om terug op de camping te komen. Maar we vonden het schitterend en zijn blij dat we deze dagtocht gemaakt hebben.

Morgen trekken we weer verder. We zullen een leuke route gaan bedenken.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

28 mei 2026

Vandaag zijn we op ons gemak opgestaan, omdat we ook de lichten in Las Vegas willen gaan zien. Dus niet te gek gedaan in de ochtend. We hebben een wasje gedaan, want die kan dan mooi drogen terwijl we weg zijn. Rond een uur of twee zijn we met een Uber naar het centrum gegaan. Het was ongeveer een half uurtje rijden en de prijs viel ontzettend mee. Wel merkten we direct dat het erg warm was in de stad. De strip is een kilometer of zes en we zijn ongeveer in het midden uitgestapt. De weg oversteken doe je hier door middel van bruggen. Dus steeds met de (rol)trappen omhoog en omlaag om de weg over te kunnen. Natuurlijk zijn we een casino ingegaan. Jeetje mineetje wat een gokkasten en tafels bij elkaar. Flikkerende lichten, kroonluchters en bedragen op schermen waar je akelig van wordt. We keken even aan een tafel, maar wat gaat het snel hier. We hebben het gokken aan ons voorbij laten gaan.

Jammer dat er nauwelijks terrasjes zijn, want we hadden hier prima mensen kunnen kijken. Er liepen hier allerlei mensen rond. Bij een hotel stond een hele menigte met vooral jongelui. Hier bleek de K popgroep BTC naar buiten te moeten komen. We hebben hier niet op gewacht overigens. Uiteindelijk hebben we onze voeten even laten rusten aan een terrasje wat niet bij een horeca gelegenheid hoorde, maar daar stond om een ieder die wilde te laten zitten. We liepen van Parijs, naar New York naar Egypte en zo uiteindelijk naar Venetië. We zagen de Eiffeltoren, Sfinxen, het Vrijheidsbeeld en zelfs dus de gondels van Venetië. Bizar gewoon! Toch hadden we het eigenlijk wel gezien. Linda wilde graag nog een welkomsbord van Las Vegas zien, maar de afstand was te groot om dit nog te voet te doen. We hebben het laten schieten.

We zijn wat gaan drinken en uiteindelijk ook eten bij het Hardrock café. Het was hier koel, ze waren vriendelijk en we konden uitrusten. En….we hadden geluk het eten was ook nog eens goed. We wilden heel graag de lichten hier in Las Vegas nog zien, dus we wandelen nog wat over de strip en vervolgens zagen we hier en daar de lichten aan gaan. De mensen op straat veranderden ook wat. Dames die schaars gekleed waren en die voor geld maar al te graag op de foto wilden. Mannetjes die kortingsbonnen voor de piepshows stonden uit te delen. We eindigden bij de beroemde fontein. Op muziek spoot de fontein allerlei figuren. Het was mooi om te zien en deed een beetje denken aan Aquanura van de Efteling.
Vanuit hier zijn met de Uber terug naar de camping gegaan. Onder het hotel was een plek waar alle Ubers aan komen rijden en dit werkten echt als een malle.

Eenmaal thuis waren we zo moe…..onze voeten waren aan het branden en kregen amper de ene voet voor de andere voet. We hebben wat gedronken en zijn toen ons bed in gedoken. Je moet het een keer gezien hebben, maar mogen terug? Ons niet zien!

Warme groet,

Ria en Linda

27 mei 2026

Het is bijna een ritme geworden….rond een uur zes zijn we wakker. Het ritme past in elkaar in de camper, zodat niemand in de weg loopt voor de ander. Vandaag hadden we afbakbroodjes….het is toch wat…we bakken in onze keuken gewoon broodjes af in de oven. Na het ontbijt lopen onze “taakjes” langs elkaar en zo zijn we in een mum van tijd start klaar.

Opnieuw rijden we door de fruitgaarden en langzaamaan wordt de omgeving weer bergachtiger en kaler. Het is een saaie weg en niet al te best. Er valt weinig te zien. Na een uur of twee rijden wil Ria toch graag die koffie en haar benen strekken. We zetten daarom zelf wat koffie op een verlaten parkeerplaats. We dachten nog even langs een indianen reservaat te komen, maar daar bleek onderling wat verwarring over te zijn. Dus geen indianen vandaag. 😀

We rijden de volgende rit langs bergen en zand. Uiteindelijk komen we aan in Baker. Hier staat de grootste thermometer ter wereld en het is de poort naar Death Valley. De thermometer geeft 78 Fahrenheit aan en dat is ruim 26 graden. Er is hier verder eigenlijk niets te beleven, maar we zien mensen af en aan rijden om een selfie te maken en door te gaan. Aan de overzijde van de weg ligt een ufo en er staat een buitenaards wezen bij. Bijzonder volk: die Amerikanen.

We hebben nog ruim een uur te gaan voordat we bij Las Vegas aankomen. De reclameborden voor de casino’s beginnen op te doemen. Grote hotels komen als paddenstoelen uit de grond. De wereld wordt steeds meer bewoond. Het kost toch nog wel wat tijd om Las Vegas te doorkruisen om bij de camping aan te komen. Ook hier zien we al grote borden met neon verlichting. Wat moet dit vanavond gaan worden? De camping is schoon, maar weinig sfeervol. Maar misschien kan er ook niet meer groeien zo dichtbij de woestijn. Er staat best een behoorlijk windje, dus we nemen onze eerste verkoeling binnen en rusten even uit van deze reisdag. Daarna gaan we toch buiten wonen….het is warm, maar we hebben schaduw. Na het eten steekt de wind op, maar we wassen lekker buiten af….ze krijgen ons niet klein.

De avond begint te vallen, dus we moeten natuurlijk een foto maken van het neonbord van de camping. Dit moet wat gaan worden morgen als we de stad bij avond gaan verkennen. We drinken de koffie binnen en nemen een amaretto in een fout Las Vegas shotglaasje. Lekker hoor!

Voor onze doen gaan we laat naar bed, maar morgenochtend hebben we tijd zat. We willen dan als eerste Roadbear bezoeken. Hopen dat ze de uitdagingen op kunnen lossen.

See you!

Ria&Linda

26 mei 2026

We startten vandaag met werkoverleg 😀

We zijn het eens dat het niet verstandig is om naar Death Valley te gaan als de camper niet op en top is. We moeten niet het randje op zoeken. Als ontbijt hebben we wentelteefjes op….mmmmm… En na het eten gaat vaders naar het winkeltje waar hij wifi kan vangen en via de mail te communiceren met Roadbear en zorgen wij dat de generator weer gaat lopen en de afwas gedaan wordt. Na een tijdje kruisen onze wegen weer en besluiten we Sequoia te verlaten. Het is koud en mistig. Het weerbericht voorspelt sneeuw, dus van het uitzicht kunnen we toch niet gaan genieten. We gaan naar Bakersfield en daarna door naar Las Vegas. Daar zit weer een Roadbear station en kunnen we kijken hoe de camper weer gefixt kan worden.

We rijden door het bos van Sequoia bomen. We zien mega dikke stammen. De weg die we rijden zit vol met haarspeldbochten, maar Ria draait haar hand er niet voor om. We komen veilig beneden aan de berg. Vervolgens veranderde de omgeving alsof we door de Betuwe reden. Zo ver als we konden kijken zagen we fruitbomen en stalletjes met fruit. En ineens hielden de fruitbomen op en doemden er velden vol met ja-knikkers op. Wat een tegenstelling hier!
Helaas nergens een leuk plekje om koffie te drinken, dus bij een benzinestation hebben we de camper geparkeerd en hebben we zelf koffie gezet. Ook lekker en gezellig….het weer begon hier ook wat op te klaren. Voorzichtig kwam de zon door en de temperatuur liep op. Onze voeten begonnen te ontdooien.

Na ongeveer een uurtje rijden naderden we Bakersfield. We hebben nog wat inkopen gedaan en waren lekker op tijd op de camping. Genieten van het zonnetje en we hadden een keer wifi, dus alles kon bijgewerkt worden. Ze zeggen iets over de jeugd, maar wij vonden het toch ook fijn om weer even te contacten met onze naasten. Ondertussen hebben we bericht gehad dat de camping in Las Vegas voor een extra nacht plek voor ons heeft. Via Google weten we inmiddels dat Roadbear slechts 10 minuten van de camping zit, dus we hoeven vast niet ver te zoeken.

Op naar de dag van morgen!

Lieve groet,

Ria&Linda

25 mei 2026

Ook deze ochtend waren we vroeg op, maar we werden onaangenaam verrast….de accu was leeg. Hoe kan dit? We hadden geen gekke dingen in de nacht aan gehad en gisterenavond heeft de generator nog gedraaid, dus de accu was vol. 

Gelukkig kregen we de generator nog net aangeslingerd en konden we alles nog doen wat we wilden doen. 

We waren al op tijd op weg. De eerst stop was bij Mariposa Grove. Hier staan enorme sequoia bomen. Om 8.30 uur waren we met de shuttle al op weg naar boven van waar er een pad liep naar de beroemde sequoia boom met een enorm spleet erin. Het was hard werken om bij deze boom te komen. Het was pas een graad of 14, maar het zonnetje scheen al behoorlijk en het was een flinke klim. Af en toe een momentje van rust om vervolgens door te bikkelen. Onderweg lagen ook omgevallen bomen, waardoor je de diameter van de bomen kon zien. Flinke jongens zullen we maar zeggen. Links en rechts van het pad wat mooie bloemen en we zagen volop eenkhoorns . Op hun gemakje zaten ze wat te knabbelen. Toch stonden er borden met waarschuwingen dat ze agressief kunnen zijn.

Vervolgens zijn we door de bergen het park uit geslingerd. We hebben onderweg in een volledig nieuw uit de grond gestapt dorp en winkelcentrum een bakje koffie met wat lekkers. Vervolgens zijn we door het Sequoia park langs vrij smalle wegen naar de camping gereden. Prachtige vergezichten met hoge bomen. De camping ligt op 6000 feet. In de verte zien we nog sneeuw liggen en op de camping staat de sneeuwschuiver met zijn sneeuwkettingen gewoon op wacht. 

We hebben op deze camping een krap plekje, maar Ria rijdt hem gewoon even achteruit het plekje op (okay met wat aanwijzingen van de oude heer, maar ze flikt het toch maar). 

We eten nog lekker in het zonnetje, maar vrij snel na het eten koelt het af. We willen naar binnen verhuizen om koffie te drinken en we worden beloond met een familie ree. Ze komen vrij dichtbij en gaan staan grazen. We maken vlug nog wat foto’s. Zouden we ook de berenfamilie gaan zien? Eenmaal binnen horen we een piepje….wat zou dat zijn? Er wordt een blik op het accupaneel geworpen en jawel….accu leeg. WTF?! We hebben hier geen bereik (geen internet en geen telefoon), maar er wordt een mailtje voorbereid aan Roadbear welk probleem we hebben. In Las Vegas is een Roadbear, dus hopelijk kunnen we daar geholpen worden. Balen is dat we eigenlijk nog naar Death Valley willen, maar is dat verstandig als onze accu’s het niet doen?

We slapen er een nachtje over. Morgen opnieuw bezinnen.

Warme groet,

Ria en Linda 

24 mei 2026

We waren allemaal vroeg wakker, dus op ons gemakje zijn we opgestaan. Het was een graad of twaalf dus we hebben binnen ons ontbijt genuttigd.

Vervolgens de boel gereed gemaakt en nog even langs een supermarkt voor de vergeten dingen en liters water. Nu waren we klaar voor onze rit naar Yosemite Park. We zagen langzaam de natuur veranderen. Steeds minder huizen en steeds meer agrarisch gebied en vervolgens doemden de bergen op. We slingerden door de bergen en keken onze ogen uit. Een rivier die steeds wilder werd en waarop geraft werd. 

We stopten even in Mariposa. Een klein leuk dorp met winkeltjes, maar we hadden een missie. We wilden sanitair blokjes hebben en een ramenwisser, maar beide waren hier niet te vinden. We overlegden even of we hier de koffie zouden doen of door zouden rijden. We kozen voor doorrijden en hadden het idee rond 13 uur wel in Yosemite village te kunnen zijn. Een toeristisch stadje waar we ons vast zouden kunnen vermaken. We genoten onderweg van watervallen en enorme rotsformaties. Er staan hier overigens schitterende bomen en er wordt gewaarschuwd voor beren. Ongeveer vijf mijl voor het einde kwamen we in een file en de reistijd liep alleen maar op. Niet te doen….het lijkt wel of alle Amerikanen hier het lange weekeinde vieren. We mochten met de auto ook niet meer naar het dorp en te voet was dit echt te ver. We kozen ervoor om naar Wanona te rijden. Door de vallei reden we die richting op. We zagen enorme files en besloten dat we de goede keuze hadden gemaakt. Rond half vijf waren we op de camping. Een natuurcamping wat inhoudt dat we geen wifi hebben, geen stroom en geen verlichting op de camping. We zullen daar dus rekening mee moeten houden. Het was best warm dus tussen 17 en 19 uur hebben we de generator even laten lopen, zodat het binnen koel werd. Daarnaast konden de telefoons opgeladen worden. We hadden wel geen verbinding, maar toch….de tijd geeft dat ding ook aan.

We zagen vanavond een hertje door het bos lopen, maar helaas zagen we niet meer dieren. We hoopten zo op een beer. Die zitten er genoeg. Op de camping staan berenkasten waarin je je voeding moet opbergen, zodat de beren daar niet bij kunnen. Ze zijn in staat om auto’s te openen om bij het voedsel te komen. De ramen mogen vannacht niet open, omdat de beer dan binnen zou kunnen komen.

Vanavond zijn we tegen 21 uur naar bed gegaan. We zijn moe en lievelinda moet nog geschreven worden. De bedden moeten nog gedekt worden, dus we hebben nog wat te doen voordat we op één oor mogen.

Op naar de dag van morgen!

Lieve groet,

Ria en Linda

23 mei 2026

Na een goede nachtrust waren we vrij vroeg wakker. Het zonnetje scheen al lekker door het raam en daarom besloten we een rondje te gaan wandelen voor het ontbijt. Even checken of mama toevallig al wakker was, maar ze bleef stil en daarom zonder haar gegaan. Langs het water richting het vliegveld gelopen en wat was dit fijn. De mensen die we tegen kwamen waren allemaal even vriendelijk. Nadat we terug kwamen, waren ook de oudjes zover en was het tijd om te gaan ontbijten. Een buffet met verschillende soorten brood, beleg en yoghurt….we hebben hier een prima ondergrondje kunnen leggen.
Na het ontbijt hebben we onze tassen ingepakt en hebben we in de lobby gewacht op onze shuttle naar Roadbear. Deze zou tussen half twaalf en half één komen en om half twaalf kwam de bus voorrijden. We hebben 3/4 uur naar het camperstation gereden en we werden daar hartelijk ontvangen. Het papierwerk werd in orde gemaakt en we kregen de nodige uitleg, zodat we veilig op pad konden gaan.

Ria is de chauffeur en als ze nooit anders heeft gedaan reed ze de camper handig van de parkeerplaats. Vlot met het overige verkeer mee bracht ze ons naar het supermarkt. Een kar met een kop erop ging de camper in, want de Amerikanen hebben ook een lang weekeinde. Ze vieren maandag memorial day. Ondertussen dat wij samen met mama de boodschappen deden, heeft papa een mailtje naar de camping gestuurd. We moesten eigenlijk om 16 uur op de camping zijn, maar dat kunnen we niet redden. Hij heeft laten weten dat we wel komen, maar iets langer de tijd nodig hebben. Uiteindelijk viel het wel mee en waren we rond half vijf op de camping.

Even chillen en toen voor het eten zorgen. Toen we bijna klaar waren kregen we bezoek van onze overbuurman. De man wauwelde aan een stuk door. Hij was of ladderzat of zo stoned als een garnaal. Hoe komen we fatsoenlijk van deze man af? We kozen voor de tactiek dat we naar binnen moesten om af te wassen en klaar te maken voor de nacht. Poeh hé.

Tegen 22 uur lagen we in onze bedden….moe maar voldaan van de eerste dag.

Tot later!

Ria en Linda

22 mei 2026

Vijf voor vier ging de wekker….amai….dat was echt vroeg. Dit jaar zou niet Guido ons wegbrengen, maar kwam taxi Korthout voorrijden. Geplande tijd was 4.45 uur, maar hij was wel wat eerder. Geeft niets….we stonden klaar. Vervolgens door naar Vlijmen om daar de oudjes op te halen. Ook zij stonden bepakt en gezakt te wachten. Met heerlijke Nederlands talige muziek op de achtergrond zagen we de zon opkomen en blijft het onvoorstelbaar dat er dan al zoveel auto’s op de weg zijn. Om 6.30 uur waren we op Schiphol.
We waren online al ingecheckt, dus we konden onze bagage in de automaten stoppen. Even puzzelen hoe ze er precies in moesten, maar buiten de rugzak van Ria slikte de automaat alles in. Ria mocht nog even naar de balie en kon zich vervolgens bij ons aansluiten.
De security en de douane waren we zo doorheen.
Bij de bakker hebben we ons ontbijt op, want onze magen rammelden inmiddels wel.
Ook het boarden ging ook voorspoedig en we hadden heerlijke plekken in het vliegtuig. Het was rustig in het vliegtuig….veel lege plekken en rustige mensen. Fijn hoor! Vriendelijke stewardessen en dat is ook plezierig.
De vlucht duurde 10 uur. Wat eten, drinken, filmpjes kijken en tijdschriften lezen en de tijd vloog voorbij. Slapen was er niet veel bij, dus dat gaan we straks nog wel merken.

Rond 11.10 uur kwamen we aan in Amerika. Het koste ons een uur om door de douane te komen. Papa en mama bij een loketje en Ria en Linda bij een loketje. Linda moest terug de rij in. Vervolgens naar een loketje en toen zij daar vertelde dat ze met haar ouders op reis was, moest zij bij haar ouders gaan staan. Maar je haalt het niet in je hoofd om hier iemand tegen te spreken bij de douane. Ondertussen heeft Ria de bagage opgehaald en stonden we zo buiten.
Even zoeken naar de juiste bus om naar het hotel te kunnen, maar eenmaal gevonden waren we in 5 minuten daar.

Een warm ontvangst kregen we. Inchecken was zo gepiept en we kregen heerlijk warme chocolate cookies mee naar onze kamer. Even opfrissen en toen was het tijd voor wat te drinken in de lobby. Even voelden we dat we echt wel moe waren van deze dag. De oudjes gingen even relaxen en wij zijn een rondje buiten gaan lopen. Richting de kust en aan de overkant zagen we de vliegtuigen af en aan komen vliegen. We hebben brandweermannen met van die echte Amerikaanse helmen en blinkende auto’s gezien. Net als in de film… 😉
Nu is het tijd om ook even te relaxen. We hebben afgesproken dat we rond 18 uur gaan eten in het hotel en dan zullen we daarna wel snel op 1 oor liggen.

Vrolijke groet,

Ria & Linda

West Amerika…..we komen er aan!

Nog 1 nachtje slapen en dan is het zover…..lezen jullie weer mee?

Vrolijke groet,

Ria en Linda

22 en 23 februari 2025:

Het is zover…..de vakantie is ten einde…dat wil zeggen we gaan onze terugreis beginnen. De wekker haalt ons uit onze slaap….voor ons gevoel is het nog heel vroeg, maar het is 6.30 uur dus eigenlijk meer een half uurtje eerder dan dan we normaal zelf wakker worden.
We pakken de laatste dingen in en ontbijten nog zoals elke dag….een goede bodem om de dag door te komen.

Tijd om uit te checken….dag stenen huis!

We rijden naar de verhuurder van ons huisje op wielen. Het is nog te doen op de weg, dus de verwachtte aankomsttijd is prima. We moeten nog wel tanken….en daar ging het bijna mis. Bij elk verhuurbedrijf ligt een benzinepomp in de buurt, maar hier niet. Dus we moesten een kwartier rijden terug om vervolgens datzelfde kwartier weer te rijden. Altijd gaat tanken snel….vandaag niet….de pompbediende ging op zijn gemak de ramen wassen en wilde ook nog het oliepeil controleren en het water….Neeee…..niet doen…we willen weg…..altijd gaat het goed met het betalen van met de creditcard….vandaag…..vond het apparaat het moeilijker….als dit maar geen voorteken is.

We komen aan bij de verhuurder en die hield wel van een praatje. Dus wij geven aan dat over een kwartier de Uber voor ons klaar staat en toen ging ze wat gas op de plank geven. Moeder Maria….je zou er bijna stress van krijgen…..

De Uber stond op de afgesproken tijd klaar en zoals voorspeld waren we op tijd op de luchthaven. We waren al ingecheckt, maar je moet dan toch opnieuw in de rij om de bagage in te leveren. Een enorme rij, maar he wij hebben vakantie…..alles afgewerkt…opnieuw in de rij bij de douane…..de uitgaande stempel moest bij de inkomende stempel….dat was even zoeken, want ja we waren een paar keer de grens over gestoken, maar ook dit kwam goed. Toen door naar de scan……ach deze keer ging het poortje wel piepen bij Linda, dus aan de kant….maar natuurlijk kregen we niets gevonden. 😀

Al bij al….hielden we eigenlijk geen tijd over voor koffie op de luchthaven….het was al tijd om naar de gate te gaan.
In een kleine 2 uur volgen we naar Buenos Aires. Eerst een stukje zuidwaarts in Chili, zodat het vliegtuig hoogte kon maken om de Andes over te steken. We moesten rekening houden met turbulentie boven de Andes, maar dat viel alles mee.

In Buenos Aires moet je opnieuw door de security. We wisten van de vorige keer dat zij streng zijn, dus we volgen de regels goed na…..helaas het poortje piept en Linda moet eruit…..na controle vraagt de beambte of Linda toevallig een prothese heeft: Yep….en toen was het okay en mocht ze door. Maar zo’n vliegtuig vol mensen weer opnieuw door 1 scanner halen vraagt gewoon veel tijd. Maar we konden nog net een kopje koffie halen….Lekker hoor!

Het laatste stuk was nog zo’n 12,5 uur vliegen. Niet te veel over nadenken. We moeten er iets voor over hebben om iets van de wereld te kunnen zien. De vlucht was prima. Geen rare dingen en lekker op tijd. Op Schiphol was er helaas geen plek aan de gate, dus we moesten met de bus naar de luchthaven. Ai….zo koud is het dus in Nederland….dat was even slikken. Maar het zonnetje schijnt, dus komt vast allemaal goed.

Even wachten op de bagage en zoals eigenlijk elk jaar stonden de ouders van Linda klaar om ons naar huis te brengen. Toch fijn en vertrouwd om zo naar huis te gaan.

En nu….nu gaan we stiekem dromen over wat de volgende reis gaat worden 😉

Dank jullie wel weer voor het meereizen en de reacties……de verhalen zullen komende week vast volgen als we jullie weer tegen gaan komen.

Tot snel!

Ria en Linda