16 juni 2026

Vandaag gingen we op zoek naar de route 66, maar eerst de Canyon uit. We waren net een eindje op weg en toen zagen we tussen de bossen nog herten staan en liggen. Het blijven schitterende beesten om te zien. Ze trokken zich van niets en niemand iets aan en graasden op een gemakje verder.

Al gauw veranderende de omgeving in bossen zonder dat je nog zicht had op bergen. Niets meer te zien van de enorme diepte die we de afgelopen dagen hebben mogen ervaren.

Er waren wat twijfels of alle doppen aan de buitenkant van de camper goed gesloten waren, dus we draaiden af bij een parkeerplaats. We werden daar verrast door beelden van de dieren die hier in de omgeving leven, maar ook auto’s en benzinepompen die ons direct doen denken aan route 66. Ze bereiden ons vast voor.
Alles was natuurlijk goed gesloten en we hervatten onze weg.

We reden tot Williams en daar was het koffietijd. Het hele dorp straalde toerisme uit. Bordjes van route 66, horecagelegenheden die deden die deden danken aan de jaren 50. Williams ligt ook al aan de route 66, dus het is ook begrijpelijk. We hadden een leuk koffietentje, waar we ook even de sociale media bij konden werken omdat er wifi was.

Toen door….de weg werd saai en er was weinig te zien. Het was wachten op de juiste afslag om terug op de route 66 te komen. Maar ook na die afslag was er weinig te zien. Droogte…veel droogte. We reden door een indianenreservaat van een stam die we nog niet eerder op ons pad hadden gehad. Maar ook hier was weinig te zien. We koersten op Hackelberry. In de boeken staat dat als bezienswaardigheid, dus dat moesten we even zien. Bijna waren we er voorbij gereden, omdat het slechts om één gebouwtje gaat. Eerlijk is eerlijk….een hoop zooi bij elkaar, maar zo druk. Natuurlijk hebben wij er ook foto’s gemaakt.

Door naar Kingman, want dat wordt onze overnachtingsplek. De temperatuur was inmiddels opgelopen naar 37 graden. Dus we waren blij dat we nog wat boodschappen moesten doen. Op ons gemak door de Walmart, wat als we klaar zijn dan zullen we gaan smelten. 😀

We hebben een leuke camping getroffen, maar omdat het zo warm is kunnen we niet buiten zitten. Dus we relaxen binnen in de airco tot het tijd is om ons op te frissen. Lekker douchen, want dat kon niet de afgelopen dagen. Hoe blij kun je daar van worden!

Na het eten drinken we buiten koffie, maar het is nog steeds 31 graden. We slapen vannacht het maar met de airco aan, want het zal niet kouder worden dan 24 graden.

Warme groet,

Ria en Linda

15 juni 2026

Vandaag zouden we rustig aan doen. We zijn met de bus naar Mather Point gegaan. Dit ligt bij het bezoekerscentrum en hebben we gisteren laten liggen gezien het weer. Het is een mooi punt wat weer een nieuwe perspectief geeft. Mooie vergezichten en stenen waarvan je denkt dat ze elk moment kunnen vallen. Ook hier zagen we weer eenkhoorns die het op het eten van de mensen voorzien hadden. Ze leken wat aanvallend en zijn dan toch niet meer zo aantrekkelijk.
Bij het bezoekerscentrum zit ook een koffietentje en daar hebben we koffiepauze gehouden.
Tevens moment van overleg….gaan we nog iets doen en wat gaan we dan doen. We hebben besloten dat we nog richting het station zouden gaan in Grand Canyon Village. Vanuit de bus waren er gisteren mooie gebouwen te zien, dus dat gaan we eens van dichtbij bekijken.
We hebben de bus naar het hoogste punt genomen, zodat we zo min mogelijk met de benenwagen hoefden te klimmen. Ook hier langs de diverse lodges mooie vergezichten. We hebben de nodige foto’s genomen en we hebben de plek met een selfie van ons vieren vastgelegd.
Hier hadden ze ook een leuk tentje om wat te drinken en daar hebben we dan ook van genoten.

Vervolgens langs het Hopi huis om nog wat handwerk van de indianen te bekijken en vervolgens naar het station te lopen. Het is mogelijk om vanuit Williams een dagtocht te doen met de trein naar hier. Je rijdt door de canyon wat schitterend schijnt te zijn. Je bent vervolgens een aantal uren hier en dan rijdt je terug. Een mooi stationsgebouw en de trein stond te wachten voor de terugreis. Leuk!

We hebben daarna de bus terug genomen en konden lekker blijven zitten in de airco. Zo konden de voeten uitrusten voordat we onze trip naar de camping weer moeten doen. Het is vandaag weer warm, dus het is fijn om even koel te zitten.

De rest van de dag lekker genoten van de rust om ons heen. De camping was bijna leeg en vanavond werden er weer plekjes gevuld. Tijdens het eten liep er spontaan een hert langs ons heen. Ze keek niet op of om en graasde gewoon door. Bijzonder! Niemand van ons had natuurlijk zijn camera bij de hand, dus de herinneringen zitten ins ons hoofd.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

14 juni 2026

Vandaag hebben we de zogenaamde rode route in de Canyon met de shuttlebus gereden. Deze gaat over Hermitroad. In de zomerperiode is deze afgesloten voor auto’s en alleen met de shuttle te doen. Op deze manier doseren ze het verkeer en dus de uitlaatgassen. We liepen vanuit de camping naar de eerst volgende halte die ons naar het transferpunt voor de rode route brengt. De bussen reden elke 10 minuten, dus dat is goed geregeld.

Het was al aardig warm en we hoorden in de eerste bus dat deze shuttle vanuit het eindpunt slechts drie haltes aan doet. We hebben daarom onze plannen bijgesteld. We stappen bij de eerste halte uit en werken zo naar het eindpunt toe i.p.v. andersom. Het was een schitterend uitzicht vanaf deze hoogte. In de diepte zagen we rivieren stromen. Er lopen er kennelijk vijf, maar die puzzel hebben we niet volledig gelegd. Bij het ene punt moesten we iets meer lopen dan bij het andere punt, maar alles was te overzien. Halverwege was het tijd voor een banaantje. We waren net onze banaan aan het afpellen toen daar een eenkhoorn op ons afkwam. Hij had al een behoorlijk postuur en dat kwam vast niet van de nootjes. Hij had het op de bananen gemunt en kwam steeds dichterbij op een niet al te fijne manier. Wegwezen hier! Gedurende de ochtend voelden we het weer veranderen. De wolken namen toe en er kwam een briesje. In de verte hoorden we al wat rommelen. Het zou toch mooi zijn als we droog op het eindpunt aan zouden kunnen komen. Bij voorlaatste punt vingen we wat druppels, maar het was nog te hebben. We zagen de kleur van de rivier veranderen doordat het steeds donkerder werd.
Aangekomen bij het eindpunt…waar we onszelf een koffie hadden beloofd, bleek er niet echt een koffietentje te zijn. Buiten op een boomstam kon je gaan zitten. Daarnaast veranderde het weer snel en werd iedereen verzocht terug te gaan naar Grand Canyon Village. Er waren onweersbuien voorspeld en dus moest iedereen terug. Maar alles was goed georganiseerd. Geen dringen of duwen….iedereen een voor een de bus in.
Terug op het transferpunt hebben we de bus terug naar de camping genomen. Onderweg had het al behoorlijk geregend en als we daar zijn zitten we in ieder geval veilig in onze camper.
Thuis is de koffie toch het best, nietwaar?!

We kwamen net aan bij de camper en toen begon het te regenen. Tja…toen zat er niets anders op dan via de liveblog de wedstrijd Nederland Japan te volgen. Na de wedstrijd was het weer ook weer opgeklaard en zijn Ria en Linda nog even een eindje gaan wandelen. De temperatuur was wel gedaald, maar prima om een ommetje te doen.
Door het bos zijn we naar Marketplaza gelopen. Even rond gekeken in de winkel ( een combinatie van supermarkt en outdoorwinkel).
Terug thuis hebben we nog lekker in het zonnetje gezeten, maar helaas ging het toch weer druppelen rond etenstijd.
Het was iedere keer niet veel, want de bbq kon gewoon aan en na het eten hebben we fijn buiten koffie gedronken.

Nu gaan we lekker dromen over wat we morgen kunnen gaan doen.

Tot de vogelde keer!

Ria en Linda

13 juni 2026

Vannacht met de deur open geslapen, omdat het gewoon weg niet af wilde koelen. Vroeg in de ochtend was het nog steeds warm. In de ochtend zagen we ook meer mensen rondscharrelen dan gisterenmiddag. De mensen kwamen tot leven en overdag zit iedereen bij de airco.

Ook wij waren dus al vroeg uit de veren en al vroeg bij de supermarkt. Het (drink)water gaat snel met deze temperaturen, dus van belang dat we voldoende voorraad hebben voor de komende dagen aangezien we dan op een natuurcamping wonen.

We reden door de bergen en hadden bedacht bij Tradingscentrum The Gap koffie te drinken, maar toen we daar aankwamen waren we snel genezen. Daar wilden we nog niet dood gevonden worden. We besloten door te rijden naar de volgende mogelijkheid. We legden aan bij Cameron. Eerst de tank weer vullen, zodat de generator de komende dagen ook kan draaien als het nodig is. Daarna even gestruind door het winkeltje. Ze hadden leuke dingen hier bijna allemaal afkomstig van een indianenstam. Aan de muur hingen ook verschillende kleurrijke hoofdtooien. Vele sieraden afkomstig van de indianen. In het restaurant genoten we van koffie met een Belgische wafel. Dit portie was te overzien 😀

Tijd om door te rijden naar de Grand Canyon. We zagen de lucht wat veranderen. Het werd steeds grijzer en de warmte werd meer drukkend. Er vielen 10 druppels, maar toen hield het eigenlijk al weer op. De lucht bleef wat dreigend, maar daar bleef het bij. We zagen de kloof langzaam aan steeds dieper worden en daar waren we…..de Grand Canyon.
Bij het eerste uitkijkpunt zagen we in de diepte de Colorado stromen. Wat een zicht, zeg! Het is hier tevens ontzettend bosrijk.
We slingerenden door de canyon en hier en daar mochten we er even uit om de diepte in te kijken. Intens!
Tegen 14.30 uur waren we ter hoogte van het bezoekerscentrum. Daar konden we nog naar het uitkijkpunt “Matherpoint”, maar we waren moe en waren toe aan rust. We zijn daarom naar de camping gereden. Waar we overigens weer op een mooi plekje staan in het bos. Tafel en stoelen buiten….allemaal wat te drinken en daar was ie ineens: een ree. Liep gewoon voor ons langs en graasde wat. Okay het is geen beer, maar toch ook waanzinnig.

We hoorden achterons wat geluiden….leek wel wedstrijdgeluiden. Ria ging op onderzoek uit en ja hoor….er stonden Brazilianen naast ons en zij keken een WK wedstrijd van hun thuisland. Haha…

Vanavond lekker op ons gemak buiten gegeten, afgewassen en koffie gedronken. Fijn weer, hoor.

Morgen gaan we de Canyon verder bewonderen.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

12 juni 2026

Na een warme plakkerige nacht waren we toch mooi op tijd present bij onze aanvangslocatie van de excursie. Het koelde nauwelijks af vannacht en slapen in de airco vonden we niet zo’n goed plan. We waren wat minder spraakzaam deze ochtend, totdat we dus in de 4×4 stapten.

Het eerste stuk naar de Canyon was over de verharde weg, maar de laatste 3 mijl was door het losse zand. Dus het was hobbelen en bobbelen en soms wat schuiven. Het leek wel een woestijn waar we doorheen moesten.
Aangekomen bij de kloof kregen we uitleg over wat we konden zien in de kloof, maar ook hoe we het beste foto’s konden maken. Vorige jaar juli stroomden de kloof overigens nog vol met water. Iets wat we ons nu bijna niet voor konden stellen, maar we hebben de video’s gezien. Indrukwekkend.
De kloof is smal en elk moment van de dag valt het licht er anders in, dus het is altijd een mooi schouwspel. Eenmaal uit de kloof moesten we een flink stuk omhoog in het mulle zand en het was inmiddels 32 graden. Gelukkig ging het daarna over in een “loopplank”, maar nog steeds behoorlijk klimmen. Daar kregen we nog wel uitleg hoe de kloof is ontstaan. Door de wind, het water en de warmte van de zon. Overigens komen hier geen Antilopen meer voor. Dit komt door de Powell dam. De antilopen blijven nu in Utah.

Bij terugkomt hebben we een bakje koffie gedronken in een koffietentje. Het was zeker geen gezellig tentje. Dit kennen ze hier nauwelijks, maar we konden even uitblazen en bedenken wat het volgende zou gaan worden.

We zijn doorgereden naar de horseshoe bend. Vanaf de parkeerplaats is het dan nog zo’n 20 minuten lopen naar het uitzichtpunt. We hebben het erop gewaagd, ondanks het heetst de dag. De oudjes bleven in de gekoelde camper op ons wachten. Het pad heen was op zich goed te doen. We daalden voornamelijk en er lag hoofdzakelijk grind. Het uitzicht was echt top. We zagen de Colorado meanderen door de canyon. Terug was bikkelen. Er was nauwelijks schaduw en we moesten terug omhoog. We bikkelden door en hebben het binnen een redelijke tijd gedaan.

Bij terugkomst even afkoelen in de airco camper. Uitdampen, water aanvullen en een stukje fruit eten, zodat we er daarna weer tegenaan konden.
We dachten nog even via de haven te rijden, maar daar was werkelijk niets te zien. Dus we zijn terug naar de camping gegaan. Het was inmiddels 37 graden, dus vanmiddag zijn we binnen gebleven. Alleen af en toe op en neer naar het wc gebouw. Het was echt te warm.

Na het eten vanavond hebben we buiten koffiegedronken. Het was nog steeds 30 graden, maar er stond een briesje en daardoor was het te doen.
Na een frisse douche zijn we het bed ingedoken. Morgen reizen we weer door. Kijken wat er dan weer op ons pad gaat komen.

Warme groet,

Ria en Linda

11 juni 2026

Wowie…..deze ochtend stonden we pas tegen de klok van 8 uur op. Soms kan dat zo fijn zijn.
Vandaag stond een korte rit op de rol, dus we hadden tijd genoeg.

Toen we de grens van Utah naar Arizona passeerden moesten we even een stop maken om vooral het bord van Utah “te vangen”. We hadden bedacht om in Kayenta koffie te drinken. Eigenlijk het enige echte dorp wat we onderweg tegen zouden komen. Maar het dorp leek nog wel te slapen en daarom kwamen we bij Starbucks uit. Echter zat deze in de supermarkt en dat is nou niet echt een gezellige plek om koffie te drinken. We hebben daarom onze koffie meegenomen naar de camper en daar gezellig koffie gedronken. Het was al vroeg warm, maar we waren er voor gewaarschuwd dat de temperatuur vandaag op zou lopen.
We vervolgenden onze weg, maar de weg was voornamelijk saai. Droge graslanden en wat heuvels op de achtergrond.

De afslag die we wel namen was het Navajo Nationaal Monument. Hier zijn huizen in de rotsen te vinden van ongeveer 1300. Deze plek heeft een spirituele betekenis voor de Navajo stam. Het was een wandeling van ongeveer een halve mijl, maar de zon scheen hard. Het uitzicht het was overigens schitterend en het was de moeite waard geweest om deze wandeling te maken. Terug naar het bezoekerscentrum was wat harder werken. Het was wat meer klimmen, maar stap voor stap kwamen we er weer wel.

Op naar Page….daar was het tijd om boodschappen te doen. Na deze stop gaan we weer naar een natuurcamping zonder voorzieningen, dus dan moet alles weer goed aangevuld zijn. We zijn al vaker in de Walmart boodschappen gaan doen, maar deze leek nog groter. We dwaalden door de gangen, maar we worden er ook steeds handiger in.
Na de boodschappen hadden we zo zin een zout frietje en daarom hebben we even aangelegd bij de Gouden M. Even ons zoutgehalte op peil brengen.
Het was nu nog maar ruim een kwartier en dan zouden we op de camping moeten kunnen zijn.

We kwamen voorbij de dam en ook deze gaf weer mooie uitzichten. De camping heeft een mooie ligging aan het water, maar vanmiddag was het echt te warm om buiten te zijn. We hebben ons in de camper vermaakt en onze toer voor morgen geboekt. Nog een keer de week morgen. Ai ai…

Warme groet,

Ria en Linda

10 juni 2026

Vandaag ging de wekker….we moesten om iets over half acht klaar staan om met de 4×4 het Navajo reservaat in te gaan.
We waren met een groepje van 8 mensen, dus we hadden de ruimte in de auto. Met een beetje pech worden er namelijk 20 mensen in de auto gezet.

We begonnen bij een traditionele hut, waarin een dame van de stam zat te weven. Zij liet zien hoe ze van wol de draad spinde en vervolgens kwam tot een patroon in het weefgetouw. Ze vertelde dat er altijd een foutje in het weefsel zit. Dit doen ze bewust, omdat niemand perfect is en zo houden ze een lijn met het goddelijke.
Ze verwerken veel elementen vanuit de natuur in hun werken.

Na deze uitleg trokken we Monument Valley in. Al rijdende weg kregen we uitleg over de verschillende gebergte en gebruiken. Het is bij de Navajo stam zo dat wanneer ze een steen zien vallen dit ongeluk geeft. De gids reed behendig door het losse zand en nam links en rechts de tijd om zaken uit te leggen. Op een aantal plekken mochten we de auto uit en konden we foto’s maken. Ik heb het al een aantal keren geschreven, maar wat maakt de natuur toch wonderlijke dingen . We hebben mooie vormen van stenen gezien of openingen in stenen en daardoor een schitterende lichtinval.
In deze omgeving zijn ook vele films opgenomen….langer geleden, maar ook korter geleden.
De temperatuur liep inmiddels aardig op en we waren blij dat we voor de ochtend toer waren gegaan.

Rond half twaalf waren we terug op de camping. We hadden de airco laten draaien in de camper, dus we hadden een aangename thuiskomst.
We hebben een relaxte middag gehad. Wat lezen, puzzelen, koffie drinken….niets moet en alles kan.

Vanavond na het eten zijn Ria en Linda nog even naar het museum gegaan. Er hingen mooie foto’s van de indianen zelf, maar ook van de acteurs en de films die zich hier hebben afgespeeld. Leuk om een inkijkje te hebben. Papa en mama bleven thuis en zorgden dat er later koffie was.
De chauffeur van de shuttle vertelde dat het vanaf morgen erg warm wordt en dan waarschijnlijk ook zo blijft tot september. Met een beetje geluk valt er nog wat regen, maar dat zal niet veel zijn.

Wij trekken morgen door. De afstand is weer te overzien, maar het lijkt dat er weinig bezienswaardigheden zullen zijn onderweg. We gaan het zien.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

9 juni 2026

Tijd zat vandaag, want het was maar een klein stukje verder reizen deze dag.
Vandaag was ons einddoel Monument Valley. De schatting was dat we daar een kleine 2 uur voor nodig hadden. We bedachten daarom een koffiestop te doen in Bluff.

Een klein dorpje in het Navajo reservaat. Dit is een indianendorp dus. Er lag een kleine galerie en een koffietentje aan de voet van een “tweeling rock”. Mooie sieraden en andere handwerken verkochten ze hier, maar ze wisten er ook wel behoorlijke prijzen voor te vragen. We laten het winkeltje daarom voor wat het is en gaan voor de koffie. Lekker op het terras en in alle rust….dit is hoe vakantie hoort te voelen. Na twee flinke bakken koffie zijn we toch maar door gegaan.

Een kleine 10 minuten verder lagen een aantal stenen met daarop de petroglyphen. Het is jammer dat in het verleden er toch al mensen zijn geweest die vonden dat ze er zaken bij moesten kladderen. Nu stonden er hekken voor en dat is heel begrijpelijk.

We reden verder en zagen de Mexicaanse hoed liggen. Een enorme steen met een platte steen er bovenop. Hoe kan de natuur het toch zo maken? Nog een eindje verder lag Gods vallei, maar dit een onverhard pad en dit hebben we laten liggen. Het was niet anders. Vervolgens zagen we in de verte de bergen van Forrest Gump opdoemen. De beroemde bergen waarvoor die scène is opgenomen. “Ik ben best moe”. “ Ik denk dat ik naar huis ga”.

Uiteindelijk kwamen we bij Gouldings RV park….onze verblijfplaats voor de komende twee nachten. We waren lekker vroeg daar. Zo rond een uur of half twee. Het was bloedje heet en het waaide hard. Maar we hadden een missie. Zoveel mogelijk wassen en aan de drooglijn hangen, zodat we zo min mogelijk nog hoeven te wassen in deze vakantie. Er was niemand in de wasserette, dus we konden mooi twee machines in gebruik nemen.
Het drogen ging als een speer en dat gaf ook een best een lekker gevoel.
Even wat drinken samen in de camper met de airco aan. Het was buiten niet te doen, omdat het zo waaide.
En toen….jawel……een overheerlijke douche. We verlangden er allemaal zo ontzettend na. We hebben schitterende campings gehad de afgelopen dagen, maar geen van alle hadden ze een douche.
Nadat we fris en fruitig waren vierden we dat dat vijf in de klok zat. 😀

We hebben ondertussen ook een excursie vastgelegd voor morgen. We gaan het Navajo gebied verder in en dat kan niet zonder gids.
Daarnaast hebben we onszelf vanavond getrakteerd op een etentje in het restaurant van hier. Er is goed gekookt voor ons!
Wisten jullie trouwens dat in dit gehele Navajo reservaat geen alcohol te verkrijgen is? De Navajo hebben de alcohol in de ban gedaan. Het is dus bij wet verboden om alcohol hier te verkopen en te consumeren. De stam handhaaft dit beleid om haar bevolking te beschermen tegen de zware impact van alcoholisme.

Vanavond nog een spelletje yahtzee gedaan en tegen 22 uur lagen we weer op één oor. We kijken uit naar de dag van morgen.

Warme groet,

Ria en Linda

8 juni 2026

Vandaag een trage opstart…het is flink afgekoeld vannacht dus het is nog lekker onder de dekens.
Vandaag zijn we opnieuw naar Canyonlands gereden. Als eerste hebben we de zogenaamde newspaper rock gedaan. Er staan op een steen allemaal petroglyphen, die hier goed bewaard zijn gebleven. We slingerenden door het achterland verder naar the Needles. We kwamen koeien tegen die hier in een open ranche grazen. In plaats van een koeienbel leken ze allemaal een grote gps tracker onder hun kin te hebben hangen. Eigenlijk wel begrijpelijk, want ze worden anders nooit meer teruggevonden waarschijnlijk. Hier en daar stonden grote bassins met water gevuld waar de koeien kunnen drinken.
Eenmaal aangekomen in het nationaal park volgden we de weg en zagen the Needles van grote afstand. Grote rechtopstaande gesteente stonden in het veld de boel te domineren. We kwamen langs een rots wat net een klomp leek en uiteindelijk kwamen we bij het einde van de weg. Letterlijk….de weg stopte…er stond een bord en daarachter was de wildernis met daarbij de tekst dat we uitgedaagd werden om in die wereld te stappen en te ervaren wat het betekent voor je.
Mooie plek om koffie te zetten en even niets te doen. We slingerden daarna terug naar het bezoekerscentrum en maakten de inschatting dat we niet meer naar het uitkijkpunt moesten gaan rijden. We hadden de verwachting dat het uitzicht het uitzicht van gisteren niet zou gaan overtreffen.

Nu zijn we al een aantal maal in Moab geweest, maar nooit uitgestapt omdat de tijd daar niet voor was. Het zag er erg gezellig uit en we besluiten daarom naar Moab te rijden en daar een terrasje te pikken. Het was een stukje rijden, maar daar draaien we ons hand hier in dit land niet voor om. Het was 31 graden en de zon scheen hard, dus een beetje slenteren zat er eigenlijk niet in. Ongelooflijk maar eigenlijk geen terras te zien waar een beetje gezelligheid vanaf straalde. We kwamen uit in een ijssalon en daar zorgden we voor de interne afkoeling. Na het overheerlijke ijs zijn we in de schaduw nog langs wat winkeltjes gelopen, maar ons hart ging er niet sneller van kloppen.

We maakten nog even een tussenstop bij de slijterij van de staat. Hier is dus de wijn, likeur, bier en sterke drank te koop. Toch een bijzondere ervaring…we hebben dit nog nooit eerder ergens gezien.

We zijn lekker terug naar de camping gereden. Het waaide inmiddels weer behoorlijk, maar het was nog goed te doen. We hebben wat gelambald, maar daar is het ook vakantie voor toch?!

Morgen trekken we weer verder….benieuwd wat ons dan weer te wachten staat.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

7 juni 2026

Opnieuw op tijd uit de veren, want we hadden een afspraak met het mobiele mannetje voor het warm water. We moesten ruim een half uur rijden naar Moab en we hadden om half negen de afspraak.
Alsof de duivel er mee speelde….het warm water deed het weer….zelfs na het vullen van een halve teil. Hoe is het mogelijk. Gelukkig had het mobiele mannetje gisterenavond al voorwerk gedaan om te achterhalen wat het anders zou kunnen zijn. Hij had een forum geraadpleegd en mogelijk was het hoogteverschil een issue. Dus als wij hoog staan dan verandert de luchtdruk en daar reageert de sensor op. Moab ligt lager en verklaart mogelijk waarom het dan wel doet. Dus hij heeft wat instellingen verandert en stelde voor als het vandaag of morgen nog problemen geeft we hem nog een keer contacten. Duimen dat het niet nodig is!

We hebben de voorraad aangevuld in de supermarkt en de tank vol gegooid. Wat een ervaring overigens in de supermarkt. We hadden wat bier op de toonbank gezet en de caissière vraagt vervolgens om al onze paspoorten. Linda zei nog dat zij degene is die zal afrekenen, maar zij legde uit dat het bij wet zo geregeld is dat we allemaal ons paspoort moeten laten zien. Anders mag ze de drank niet verkopen aan ons. Ria gaat terug naar de camper om de paspoorten van mama en haar te halen en ondertussen vertelt de caissière dat dit onder invloed is van de kerk. Linda zegt haar dat ze haar niets kwalijk neemt en dat zij gewoon haar werk doet, dus komt wel goed met die paspoorten. Het duurde even, want die liggen niet direct voor het pakken. De caissière keek even rond en plakte ondertussen de stickers op het bier en zei ineens “ga maar”….dus mama en Linda reden met kar en al richting de uitgang waar we Ria tegen kwamen. “Mond houden en meekomen”, was de instructie…buiten leggen we haar uit wat er intussen was gebeurd. Rond tien uur waren we weer mooi op weg en deze keer naar Canyonlands National Park. Onze eerste stop hadden we eigenlijk Deadhorse End State Park bedacht, maar de omgeving was een beetje saai en we moesten daarnaast apart entree betalen. We konden hier niet met onze pas in. De legende zegt dat alle verdwaalde paarden in dit gebied hier naar toe liepen om uiteindelijk te sterven. Ook wel tragisch, nietwaar?

We rijden door naar the Island in the sky. Prachtige uitzichten op de canyons. Kliffen die uitgesleten zijn en banen waar de rivieren lopen. Het is zo machtig om van bovenaf te zien. Er was in dit park geen uitzicht mooier dan dit uitzicht. Na dit punt moesten we helemaal terug en opnieuw naar Moab, want je kunt het park maar op één manier in en uit. Dit koste best wel wat tijd en we wilden eigenlijk ook nog naar de Needles en de Newspaper gaan kijken. De volgende camping ligt ook nog een stukje verder weg. We besluiten om nu door te rijden naar de camping en morgenochtend de andere twee punten te gaan bekijken. We kijken dan morgen nog wel of we Moab gaan bezoeken of toch laten liggen. Al is dit het enige dorpje tot op heden wat er gezellig uit ziet om een terrasje te pakken. Dit hebben we nog nergens anders ervaren.

Tegen 16 uur arriveerden we op de camping. Het is een natuurcamping, maar ziet er goed uit. Mooie plaatsen, waar we recht kunnen staan zonder stuntwerk. We hebben alleen geen water en elektriciteit hier, dus we moeten zelf voorzienend zijn. We vierden zondagmiddag buiten, want de temperatuur is aangenaam hier. Het waait wel, maar doet het inmiddels al een paar dagen. Net voordat we willen gaan eten vallen er een aantal druppels. Het zette niet door, maar genoeg om binnen te gaan eten.

Afwastijd…er was warm water totdat we de temperatuur hoger wilden zetten. Foutmelding. Temperatuur terug gezet en toen hield het weer op. We zitten inmiddels op ruim 2100 meter….zou het inderdaad zo zijn dat het dan niet hoger kan en als we lager zitten mogelijk wel? We leggen ons hier maar gewoon bij neer. We kunnen vooruit nu en gaan onze tijd hier niet meer aan verliezen.

Vanavond nog een klein rondje gelopen over de camping. Om daarna een bakske koffie te drinken en een spelletje te spelen. Morgen slapen we uit….wedden dat we dan om zes uur wakker zullen zijn?

Vrolijke groet

Ria en Linda