3 juni 2026
Het is vannacht koud geweest en deze ochtend voelden we dat nog. Het was eigenlijk niet bekwaam met je neus boven het dekbed uit te komen. Het werd een trage start dus.
We zijn met de shuttle naar het Bryce Canyon park gegaan. Het eerste uitkijkpunt was 8300 feet hoog (ruim 2500 meter). Het was iets harder werken om op adem te blijven, want twee van ons moeten nog al hoesten en proesten. Maar het uitzicht was adembenemend. We werden er wat stil van en vroegen ons af of we dit ooit op camerabeelden vastgelegd konden krijgen. De hoodoos worden gevormd door kalk- en zandsteen en door de samenwerkende krachten van vriezen en dooien krijgen ze deze unieke vormen. We kijken op een amfitheater van voornamelijk rode hoodoos. Er staan naaldbomen tussen en er kronkelen helemaal onderaan wandelpaden tussen door. We vonden dit vele malen indrukwekkender dan het Zion nationaal park.
We lieten ons door de shuttle zo’n 300 feet (bijna 100 meter) lager brengen en bekeken het amfitheater weer vanuit een ander perspectief. We bleven onze ogen uit kijken. Bij de volgende shuttlestop zijn we gaan wandelen. Het was een eenvoudige wandeling met een goed wandelpad en ongeveer een uur lang. We konden zo de diepte in kijken, maar liepen ook een stuk door het naaldbos. Dit was zeker goed te doen geweest. We waren echt alle vier zo aangenaam verrast door de vergezichten.
Als laatste stop het bezoekerscentrum…helaas geen koffie hier, maar wel een film over het ontstaan van het park en het onderhoud ervan.
De koffie hebben we dan zelf maar gezet op de camping. Daarna zijn de oudjes op de camping gebleven en zijn wij naar Ruby’s Inn gelopen. Hier waren wat winkeltjes te vinden met van alles en nog wat, een ijswinkel, stenenwinkel en wat verwijzingen naar het verleden (bijv. een oude gevangenis). Niet te vergeten een lekkere cappuccino drinken, want eigenlijk overal waren we komen schenken ze “gewone” potkoffie. Niets mis mee, maar soms is een cappuccino gewoon lekker!
Vanmiddag nog een draai beddengoed in de wasserette gedaan, zodat we er weer even tegen kunnen de komende periode.
Morgen gaan we namelijk weer op pad.
De rest van de dag hebben we dus lekker gelanterfanterd, want het is tenslotte toch vakantie 😀
Op de volgende plek hebben we waarschijnlijk opnieuw geen bereik, dus het is even afwachten wanneer we weer een verhaaltje kunnen plaatsen.
Tot later!
Ria en Linda
Bryce Canyon
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie
Virgin – Bryce Canyon
2 juni 2026
Deze ochtend stonden we later op dan de andere dagen. Lekker nog even dutten in de vroege ochtend terwijl de wind om de camper gierde.
De geplande rit was vandaag niet lang, dus we hadden tijd zat. Onze eerste stop was bij de roze zandduinen. Dit blijft toch een mooi natuurverschijnsel. Duinen zover we kijken konden met een rode goed erover heen. In de verte zagen we er ook buggy’s doorheen racen, maar gelukkig veroorzaakten ze niet echt geluidsoverlast.
Vanuit hier zijn we op zoek gegaan naar de plaats waar ze zelfgemaakte appeltaart maken. Mount Carmel is van oorsprong een gehucht waar twee gezinnen uit de Mormonen-community gevestigd zijn. Het is nog steeds een gehucht, maar hier is dus het restaurant Thunderbird te vinden met die overheerlijke appeltaart. Er is niets te veel gezegd, want het smaakte echt top. Grote mokken koffie erbij….een prima stop.
Als we onze weg vervolgens komen we langs een weiland met Bisons. Even stoppen om ze te proberen op de foto te zetten. Ondanks dat ze niet in het wild staan, hebben ze heel veel ruimte om te leven.
Eerder hadden we bedacht om nog via Little Hollywood te rijden, maar dan moeten we om en volgens de recensies is het niet spectaculair. We hebben besloten het te laten liggen. We reden door prachtige groene bergen met een rivier die meanderde door de omgeving. Het was echt een stuk minder droog dan waar we vandaan komen. In de omgeving van Zion stond eigenlijk overal dat de het brandgevaar hoog was, maar hier is het teruggezakt naar gemiddeld. Nog steeds oppassen natuurlijk!
Ineens doemde daar de Red Canyon op. Wow……zulke mooie rode gesteente op een bijzondere manier “gestapeld” en ineens was het ook weer weg. Dit was een cadeautje.
Uiteindelijk zagen we Ruby’s Inn liggen. Het is bijna een dorp op zich. Er bevinden zich hier lodges, motels, tipi’s en een camping. Horeca erbij, maar ook een winkel….het zag er echt leuk uit.
We hebben wederom een mooie campingplek. Vanmiddag even lamballen en de wasmachine onze handdoeken laten wassen. Gemak dient de mens 😉
Vanavond zijn we naar een dinershow geweest. Eerst een hapje eten onder het genot van muziek en na het eten startte er nog een band met countrymuziek. Het klonk goed en het was gezellig. Leuk om de avond ook op zo’n manier door te brengen. Rond 21.15 uur waren we terug. Nog even gezellig nakletsen en toen weer lekker naar bed. Morgen gaan we de canyon in, dus moeten we weer uitgerust zijn.
Warme groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie
Zion National Park
1 juni 2026
In tegenstelling wat we dachten waren we dus niet om zes wakker deze ochtend. We hadden allemaal een wat mindere nacht gehad. Er waren er die het koud hadden gehad, maar ook die lagen te hoesten en proesten. Dus we kwamen later op gang. Niet erg….we hebben vakantie 😉
Vandaag zijn we met de camper naar Springdale gereden en omdat de parkeerplaats bij het visitorcentrum al vol was, moesten we onze camper hier parkeren. Met de (gratis) bus zijn we naar het park gereden. Na binnenkomst zijn we met de shuttle die door de canyon rijdt naar het laatste uitstappunt gereden. De canyon is in deze periode afgesloten voor verkeer en je kunt er dus alleen met een shuttle in. De buschauffeur vertelde van alles over het gebied. Er wonen hier dus ook weer beren, maar ook reeën, kalkoenen en eenkhoorns. Een aantal reetjes hebben we gezien, maar voor de rest vond de fauna het te warm vandaag waarschijnlijk. Bij het uitstappunt hebben we wat foto’s gemaakt van de immense bergen en daarna hebben we de shuttle terug genomen. Bij een uitstappunt zijn we uitgestapt en zijn we naar de volgende halte gewandeld. Het was een uitgezette trail, die niet te moeilijk was en ongeveer een half uurtje lopen. Dit leek overzichtelijk. Nou…overzichtelijk was het. We waren sneller dan dat half uur bij de volgende halte. Het was niet echt een indrukwekkende trail. Maar goed het was bloedheet, dus op het terras hebben we een softijsje op. We hebben even overlegd en besloten in het dorp een terrasje te pakken en daar onze vochthuishouding aan te vullen.
Dus met de shuttle terug naar de ingang en nog even bij het bezoekerscentrum binnen gekeken.
Met de bus terug naar Springdale, maar we zagen niet direct een leuke plek om te gaan zitten. Google is je beste vriend en we zochten op een koffietentje. Een eindje verderop leek een leuk stekkie te zijn met fijne terrasstoelen. Het was te ver om te wandelen met deze temperaturen, dus de camper mee. Oeps….foute inschatting….nergens konden we camper kwijt. De parkeerplaatsen waren allemaal veel te klein en langs de kant van de weg mocht hij niet staan.
Dus door naar de camping…..hebben gewoon weer zelf lekkere koffie gezet en zijn in standje relaxen gegaan. We hebben vast naar een eventuele route voor morgen gekeken. De afstand is dan niet zo groot, dus we zien wel wanneer we wakker worden en gaan.
Tot de volgende ronde weer!
Ria en Linda
In tegenstelling wat we dachten waren we dus niet om zes wakker deze ochtend. We hadden allemaal een wat mindere nacht gehad. Er waren er die het koud hadden gehad, maar ook die lagen te hoesten en proesten. Dus we kwamen later op gang. Niet erg….we hebben vakantie 😉
Vandaag zijn we met de camper naar Springdale gereden en omdat de parkeerplaats bij het visitorcentrum al vol was, moesten we onze camper hier parkeren. Met de (gratis) bus zijn we naar het park gereden. Na binnenkomst zijn we met de shuttle die door de canyon rijdt naar het laatste uitstappunt gereden. De canyon is in deze periode afgesloten voor verkeer en je kunt er dus alleen met een shuttle in. De buschauffeur vertelde van alles over het gebied. Er wonen hier dus ook weer beren, maar ook reeën, kalkoenen en eenkhoorns. Een aantal reetjes hebben we gezien, maar voor de rest vond de fauna het te warm vandaag waarschijnlijk. Bij het uitstappunt hebben we wat foto’s gemaakt van de immense bergen en daarna hebben we de shuttle terug genomen. Bij een uitstappunt zijn we uitgestapt en zijn we naar de volgende halte gewandeld. Het was een uitgezette trail, die niet te moeilijk was en ongeveer een half uurtje lopen. Dit leek overzichtelijk. Nou…overzichtelijk was het. We waren sneller dan dat half uur bij de volgende halte. Het was niet echt een indrukwekkende trail. Maar goed het was bloedheet, dus op het terras hebben we een softijsje op. We hebben even overlegd en besloten in het dorp een terrasje te pakken en daar onze vochthuishouding aan te vullen.
Dus met de shuttle terug naar de ingang en nog even bij het bezoekerscentrum binnen gekeken.
Met de bus terug naar Springdale, maar we zagen niet direct een leuke plek om te gaan zitten. Google is je beste vriend en we zochten op een koffietentje. Een eindje verderop leek een leuk stekkie te zijn met fijne terrasstoelen. Het was te ver om te wandelen met deze temperaturen, dus de camper mee. Oeps….foute inschatting….nergens konden we camper kwijt. De parkeerplaatsen waren allemaal veel te klein en langs de kant van de weg mocht hij niet staan.
Dus door naar de camping…..hebben gewoon weer zelf lekkere koffie gezet en zijn in standje relaxen gegaan. We hebben vast naar een eventuele route voor morgen gekeken. De afstand is dan niet zo groot, dus we zien wel wanneer we wakker worden en gaan.
Tot de volgende ronde weer!
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie
Valley of Fire State – Virgin
31 mei 2026
Gisterenavond was het schitterend om vanuit het raam de maan naar binnen te zien schijnen en deze ochtend scheen de zon naar binnen. Het werd in een snel tempo warm en dat beloofde dus wat voor vandaag.
Onderweg deden we een indianendorp aan, maar er was niets te zien. Nou ja….een hoop rotzooi, maar geen bijzonderheden. Dus we gingen door. In één van de reisboekjes hadden we gelezen dat Peggy Sue in Mesquite heerlijke appeltaart had, dus daar gingen we op af. We troffen een echte jaren 60 tent met allerlei platen aan de muur. Van die zitjes zoals je deze ook van televisieseries kent en serveersters die rond lopen. Helaas had Peggy Sue geen appeltaart vandaag. We zeiden nog dat we er speciaal voor kwamen. Het speet haar, maar geen appeltaart vandaag. We tuurden even op de kaart en gingen voor pancakes. Er kwam een stapel binnen…..dom dom dom…hier hadden we met meer van kunnen doen. We kwamen allemaal een heel eindje, maar helemaal op lukte echt niet. Ria had een wrap en ook zij had voor een weeshuis op haar bord liggen. We kregen nog een tweede mok koffie….je weet wel van die ouderwetse filterkoffie, die staat te pruttelen in de kan.
Nog wat voorraad aangevuld bij de supermarkt, zodat we de komende dagen weer vooruit kunnen.
Onze volgende missie was de Beaver dam, maar die missie is niet volbracht. We moesten er verder voor van de weg af dan we dachten en waarschijnlijk kon de dam toch niet tippen aan de hoover dam. We vervolgden onze weg naar het Zion nationaal park. We reden Virgin binnen en zien daar langs de kant van de weg een oude saloon, oude kar en postkantoor liggen. Het is een winkeltje met indianen en cowboyspullen. Er zijn allerlei souveniertjes te koop. We hebben wat rond gesnuffeld en ze hadden er heerlijk ambachtelijk ijs. Dat moesten we toch proeven.
We hebben een camping geboekt in Virgin voor de komende twee nachten. We hebben opnieuw een schitterende plek. We kunnen genieten van de bergen om ons heen en er is rust op de camping. Vanmiddag hebben we niets meer gedaan. Rustmiddag! Morgen gaan we het Zion park bezoeken. We mogen hier niet zelf met de camper in en zullen vanuit het bezoekerscentrum met een shuttle het park in gaan. #zininin.
Met het overgaan van de staatsgrens naar Utah leven we een uur later. De tijd vloog voorbij.
Vanmiddag zagen we wat mensen zich verzamelen op een grasstrook. Ook wij waren nieuwsgierig natuurlijk, dus gingen kijken. Er lag een ratelslang en de eigenaar zat niet zo op deze slang te wachten. Hij liet een pick-up komen en liet deze eroverheen rijden. Tja…dat kan ook. Vervolgens werd de slang meegenomen van de grasstrook af. Hier kunnen we natuurlijk een kei spannend en indrukwekkend verhaal van maken voor de thuisblijvers. 😀
We hebben vanavond heerlijk lang buiten gezeten. Dat is dan weer wel het voordeel van dat het warmer is, maar tegen 22 uur beginnen we te gapen en wint het ritme het toch van ons. We hebben nog even naar de rondvliegende vleermuizen gekeken. Wat hebben zij toch een mooie slag tijdens het vliegen. We springen daarna ons bed in, want morgen zijn we waarschijnlijk tegen zes uur weer present.
Vrolijke groet,
Ria en Linda
Gisterenavond was het schitterend om vanuit het raam de maan naar binnen te zien schijnen en deze ochtend scheen de zon naar binnen. Het werd in een snel tempo warm en dat beloofde dus wat voor vandaag.
Onderweg deden we een indianendorp aan, maar er was niets te zien. Nou ja….een hoop rotzooi, maar geen bijzonderheden. Dus we gingen door. In één van de reisboekjes hadden we gelezen dat Peggy Sue in Mesquite heerlijke appeltaart had, dus daar gingen we op af. We troffen een echte jaren 60 tent met allerlei platen aan de muur. Van die zitjes zoals je deze ook van televisieseries kent en serveersters die rond lopen. Helaas had Peggy Sue geen appeltaart vandaag. We zeiden nog dat we er speciaal voor kwamen. Het speet haar, maar geen appeltaart vandaag. We tuurden even op de kaart en gingen voor pancakes. Er kwam een stapel binnen…..dom dom dom…hier hadden we met meer van kunnen doen. We kwamen allemaal een heel eindje, maar helemaal op lukte echt niet. Ria had een wrap en ook zij had voor een weeshuis op haar bord liggen. We kregen nog een tweede mok koffie….je weet wel van die ouderwetse filterkoffie, die staat te pruttelen in de kan.
Nog wat voorraad aangevuld bij de supermarkt, zodat we de komende dagen weer vooruit kunnen.
Onze volgende missie was de Beaver dam, maar die missie is niet volbracht. We moesten er verder voor van de weg af dan we dachten en waarschijnlijk kon de dam toch niet tippen aan de hoover dam. We vervolgden onze weg naar het Zion nationaal park. We reden Virgin binnen en zien daar langs de kant van de weg een oude saloon, oude kar en postkantoor liggen. Het is een winkeltje met indianen en cowboyspullen. Er zijn allerlei souveniertjes te koop. We hebben wat rond gesnuffeld en ze hadden er heerlijk ambachtelijk ijs. Dat moesten we toch proeven.
We hebben een camping geboekt in Virgin voor de komende twee nachten. We hebben opnieuw een schitterende plek. We kunnen genieten van de bergen om ons heen en er is rust op de camping. Vanmiddag hebben we niets meer gedaan. Rustmiddag! Morgen gaan we het Zion park bezoeken. We mogen hier niet zelf met de camper in en zullen vanuit het bezoekerscentrum met een shuttle het park in gaan. #zininin.
Met het overgaan van de staatsgrens naar Utah leven we een uur later. De tijd vloog voorbij.
Vanmiddag zagen we wat mensen zich verzamelen op een grasstrook. Ook wij waren nieuwsgierig natuurlijk, dus gingen kijken. Er lag een ratelslang en de eigenaar zat niet zo op deze slang te wachten. Hij liet een pick-up komen en liet deze eroverheen rijden. Tja…dat kan ook. Vervolgens werd de slang meegenomen van de grasstrook af. Hier kunnen we natuurlijk een kei spannend en indrukwekkend verhaal van maken voor de thuisblijvers. 😀
We hebben vanavond heerlijk lang buiten gezeten. Dat is dan weer wel het voordeel van dat het warmer is, maar tegen 22 uur beginnen we te gapen en wint het ritme het toch van ons. We hebben nog even naar de rondvliegende vleermuizen gekeken. Wat hebben zij toch een mooie slag tijdens het vliegen. We springen daarna ons bed in, want morgen zijn we waarschijnlijk tegen zes uur weer present.
Vrolijke groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie
Las Vegas – Valley of Fire State
30 mei 2026
Vanochtend waren we weer bijtijds wakker en in een mum van tijd waren we weer startklaar.
Vandaag hadden we een niet al te grote afstand te overbruggen, maar wel wat dingen op ons verlanglijstje.
Allereerst reden we naar de Hoover dam. Een ontzettend groot stuwmeer net buiten Las Vegas. We hebben allemaal eerder al stuwdammen gezien, maar deze is echt enorm. We hebben er een rondje gelopen om bouwwerken te bewonderen. De dam ligt over twee staten heen (Nevada en Arizona). Op een parkeerplek met het uitzicht over het stuwmeer zetten we zelf koffie en genieten we van dit bakske.
Volgende punt is het beroemde bord “Welkom in Las Vegas” aan het begin van de strip. Van de week vonden we het te ver lopen, maar nu hadden we nog een kans om het te zien. Het was hier een ontzettend druk. Mensen stonden in de rij om een foto te maken voor het bord. Koekoek! We zijn langs de rij af gelopen en hebben een foto gemaakt van de voorzijde en achterzijde van het bord zonder dat daarvoor te poseren. Yes….weer een missie geslaagd!
Nu was het tijd om door te rijden naar de valley of fire state. De omgeving werd weer meer en meer dor. In de verte doemden de bergen weer op. We waren net het park in toen langs de kant van de weg al een hert stond te grazen. De bergen kleuren hier schitterend rood. We reden met de auto door het park. Het is 30 graden en op diverse plekken werd gewaarschuwd voor de hitte. We zagen holtes in de bergen en bergen met schitterende vormen. Op één plek zijn we gestopt en hebben we een route van ruim een kilometer gelopen. Door het losse zand liepen we naar een plek waar een bron was. In diverse bergen waren rotstekeningen te zien. Maar jeetje wat was het heet! Bij terugkomst haalde moeders een lekker ijsje uit de vriezer als beloning.
Tijd om naar de camping te gaan. We hebben een gigantisch mooie plek. We staan eenzaam en alleen voor een enorme rode berg. Jammer we mochten niet bbq-en omdat er een groot brandgevaar is. Het is ontzettend droog. Dus we moesten even creatief zijn, maar we hadden gelukkig nog wat afbakbrood en eieren. Dus diner werd bekend 😉
Even de generator aan om de oven aan te slingeren en daarna weer uit. Het is oorverdovend stil hier. Toen de zon onderging kleurden de bergen nog mooier rood. Het was aangenaam buiten en terwijl we koffie dronken kwam de maan achter de bergen vandaan. Het is inmiddels aardedonker. Het is volle maan en de sterren staan aan de lucht te fonkelen. Heerlijk!
Wat zullen we goed slapen hier!
Tot de volgende keer.
Ria en Linda
Vanochtend waren we weer bijtijds wakker en in een mum van tijd waren we weer startklaar.
Vandaag hadden we een niet al te grote afstand te overbruggen, maar wel wat dingen op ons verlanglijstje.
Allereerst reden we naar de Hoover dam. Een ontzettend groot stuwmeer net buiten Las Vegas. We hebben allemaal eerder al stuwdammen gezien, maar deze is echt enorm. We hebben er een rondje gelopen om bouwwerken te bewonderen. De dam ligt over twee staten heen (Nevada en Arizona). Op een parkeerplek met het uitzicht over het stuwmeer zetten we zelf koffie en genieten we van dit bakske.
Volgende punt is het beroemde bord “Welkom in Las Vegas” aan het begin van de strip. Van de week vonden we het te ver lopen, maar nu hadden we nog een kans om het te zien. Het was hier een ontzettend druk. Mensen stonden in de rij om een foto te maken voor het bord. Koekoek! We zijn langs de rij af gelopen en hebben een foto gemaakt van de voorzijde en achterzijde van het bord zonder dat daarvoor te poseren. Yes….weer een missie geslaagd!
Nu was het tijd om door te rijden naar de valley of fire state. De omgeving werd weer meer en meer dor. In de verte doemden de bergen weer op. We waren net het park in toen langs de kant van de weg al een hert stond te grazen. De bergen kleuren hier schitterend rood. We reden met de auto door het park. Het is 30 graden en op diverse plekken werd gewaarschuwd voor de hitte. We zagen holtes in de bergen en bergen met schitterende vormen. Op één plek zijn we gestopt en hebben we een route van ruim een kilometer gelopen. Door het losse zand liepen we naar een plek waar een bron was. In diverse bergen waren rotstekeningen te zien. Maar jeetje wat was het heet! Bij terugkomst haalde moeders een lekker ijsje uit de vriezer als beloning.
Tijd om naar de camping te gaan. We hebben een gigantisch mooie plek. We staan eenzaam en alleen voor een enorme rode berg. Jammer we mochten niet bbq-en omdat er een groot brandgevaar is. Het is ontzettend droog. Dus we moesten even creatief zijn, maar we hadden gelukkig nog wat afbakbrood en eieren. Dus diner werd bekend 😉
Even de generator aan om de oven aan te slingeren en daarna weer uit. Het is oorverdovend stil hier. Toen de zon onderging kleurden de bergen nog mooier rood. Het was aangenaam buiten en terwijl we koffie dronken kwam de maan achter de bergen vandaan. Het is inmiddels aardedonker. Het is volle maan en de sterren staan aan de lucht te fonkelen. Heerlijk!
Wat zullen we goed slapen hier!
Tot de volgende keer.
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie
Rondje door Death Valley
Vrijdag 29 mei 2026
Deze ochtend stonden we een uur later op dan anders….we hebben geslapen als een os. We waren zo moe van een dagje Las Vegas. We hebben besloten om vandaag een rondje door Death Valley te gaan doen met de camper.
We zijn eerst naar Pahrump gereden. Dit is ruim een uur van Las Vegas vandaan. Het is een klein dorp waar mensen hun auto nog vol benzine gooien en de laatste boodschappen doen voordat ze de Vallei in gaan. Wij drinken hier koffie in een leuk tentje. We nemen er iets lekkers bij. Het leven moet je vieren!
We vervolgen onze weg naar Badwater. Dit is het laagste punt van het westelijk halfrond. Het ligt bijna 86 meter onder zeeniveau. Er ligt een enorme zoutvlakte en het is ontzettend heet hier. Maar wat is het mooi hier! Het is niet te beschrijven. Op een berg aan de rand van deze vlakte hebben we een bord gehangen met het zeeniveau. Wat zijn we nietig wezens zo.
Onze volgende stap is bij de Golden canyon. Hier staan borden dat de warmte dodelijk is en je eigenlijk niet langer dan 15 minuten buiten moet zijn. Toch is hier een ook een wandelroute van ongeveer 2,5 kilometer lang. Maar de warmte is zo intens dat wij het niet in ons hoofd halen om deze te lopen.
We slingeren door de vallei. Schitterende kleuren en rotsformaties zijn er te zien. Hier en daar staat een bord dat er bokken te zien zijn, maar in de verste verte is er geen levend wezen te zien.
We stoppen nog even bij het Zabriskie punt. Het is snikheet hier en geeft een uitzicht op een soort van maanlandschap. Het schijnt hier schitterend te zijn met zonsopkomst en zonsondergang. Helaas….het is rond de klok van drie uur. Ria verzamelt de moed om de berg op te gaan en de omgeving van dit punt te bekijken. Wij blijven in de camper en trotseren de warmte niet.
Niet veel later rijden we Death Valley uit. De weg wordt terug saai. Stenen en zand zien we en een rechte weg. We hebben wel weer wat uren nodig om terug op de camping te komen. Maar we vonden het schitterend en zijn blij dat we deze dagtocht gemaakt hebben.
Morgen trekken we weer verder. We zullen een leuke route gaan bedenken.
Vrolijke groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie
Las Vegas
28 mei 2026
Vandaag zijn we op ons gemak opgestaan, omdat we ook de lichten in Las Vegas willen gaan zien. Dus niet te gek gedaan in de ochtend. We hebben een wasje gedaan, want die kan dan mooi drogen terwijl we weg zijn. Rond een uur of twee zijn we met een Uber naar het centrum gegaan. Het was ongeveer een half uurtje rijden en de prijs viel ontzettend mee. Wel merkten we direct dat het erg warm was in de stad. De strip is een kilometer of zes en we zijn ongeveer in het midden uitgestapt. De weg oversteken doe je hier door middel van bruggen. Dus steeds met de (rol)trappen omhoog en omlaag om de weg over te kunnen. Natuurlijk zijn we een casino ingegaan. Jeetje mineetje wat een gokkasten en tafels bij elkaar. Flikkerende lichten, kroonluchters en bedragen op schermen waar je akelig van wordt. We keken even aan een tafel, maar wat gaat het snel hier. We hebben het gokken aan ons voorbij laten gaan.
Jammer dat er nauwelijks terrasjes zijn, want we hadden hier prima mensen kunnen kijken. Er liepen hier allerlei mensen rond. Bij een hotel stond een hele menigte met vooral jongelui. Hier bleek de K popgroep BTC naar buiten te moeten komen. We hebben hier niet op gewacht overigens. Uiteindelijk hebben we onze voeten even laten rusten aan een terrasje wat niet bij een horeca gelegenheid hoorde, maar daar stond om een ieder die wilde te laten zitten. We liepen van Parijs, naar New York naar Egypte en zo uiteindelijk naar Venetië. We zagen de Eiffeltoren, Sfinxen, het Vrijheidsbeeld en zelfs dus de gondels van Venetië. Bizar gewoon! Toch hadden we het eigenlijk wel gezien. Linda wilde graag nog een welkomsbord van Las Vegas zien, maar de afstand was te groot om dit nog te voet te doen. We hebben het laten schieten.
We zijn wat gaan drinken en uiteindelijk ook eten bij het Hardrock café. Het was hier koel, ze waren vriendelijk en we konden uitrusten. En….we hadden geluk het eten was ook nog eens goed. We wilden heel graag de lichten hier in Las Vegas nog zien, dus we wandelen nog wat over de strip en vervolgens zagen we hier en daar de lichten aan gaan. De mensen op straat veranderden ook wat. Dames die schaars gekleed waren en die voor geld maar al te graag op de foto wilden. Mannetjes die kortingsbonnen voor de piepshows stonden uit te delen. We eindigden bij de beroemde fontein. Op muziek spoot de fontein allerlei figuren. Het was mooi om te zien en deed een beetje denken aan Aquanura van de Efteling.
Vanuit hier zijn met de Uber terug naar de camping gegaan. Onder het hotel was een plek waar alle Ubers aan komen rijden en dit werkten echt als een malle.
Eenmaal thuis waren we zo moe…..onze voeten waren aan het branden en kregen amper de ene voet voor de andere voet. We hebben wat gedronken en zijn toen ons bed in gedoken. Je moet het een keer gezien hebben, maar mogen terug? Ons niet zien!
Warme groet,
Ria en Linda
Vandaag zijn we op ons gemak opgestaan, omdat we ook de lichten in Las Vegas willen gaan zien. Dus niet te gek gedaan in de ochtend. We hebben een wasje gedaan, want die kan dan mooi drogen terwijl we weg zijn. Rond een uur of twee zijn we met een Uber naar het centrum gegaan. Het was ongeveer een half uurtje rijden en de prijs viel ontzettend mee. Wel merkten we direct dat het erg warm was in de stad. De strip is een kilometer of zes en we zijn ongeveer in het midden uitgestapt. De weg oversteken doe je hier door middel van bruggen. Dus steeds met de (rol)trappen omhoog en omlaag om de weg over te kunnen. Natuurlijk zijn we een casino ingegaan. Jeetje mineetje wat een gokkasten en tafels bij elkaar. Flikkerende lichten, kroonluchters en bedragen op schermen waar je akelig van wordt. We keken even aan een tafel, maar wat gaat het snel hier. We hebben het gokken aan ons voorbij laten gaan.
Jammer dat er nauwelijks terrasjes zijn, want we hadden hier prima mensen kunnen kijken. Er liepen hier allerlei mensen rond. Bij een hotel stond een hele menigte met vooral jongelui. Hier bleek de K popgroep BTC naar buiten te moeten komen. We hebben hier niet op gewacht overigens. Uiteindelijk hebben we onze voeten even laten rusten aan een terrasje wat niet bij een horeca gelegenheid hoorde, maar daar stond om een ieder die wilde te laten zitten. We liepen van Parijs, naar New York naar Egypte en zo uiteindelijk naar Venetië. We zagen de Eiffeltoren, Sfinxen, het Vrijheidsbeeld en zelfs dus de gondels van Venetië. Bizar gewoon! Toch hadden we het eigenlijk wel gezien. Linda wilde graag nog een welkomsbord van Las Vegas zien, maar de afstand was te groot om dit nog te voet te doen. We hebben het laten schieten.
We zijn wat gaan drinken en uiteindelijk ook eten bij het Hardrock café. Het was hier koel, ze waren vriendelijk en we konden uitrusten. En….we hadden geluk het eten was ook nog eens goed. We wilden heel graag de lichten hier in Las Vegas nog zien, dus we wandelen nog wat over de strip en vervolgens zagen we hier en daar de lichten aan gaan. De mensen op straat veranderden ook wat. Dames die schaars gekleed waren en die voor geld maar al te graag op de foto wilden. Mannetjes die kortingsbonnen voor de piepshows stonden uit te delen. We eindigden bij de beroemde fontein. Op muziek spoot de fontein allerlei figuren. Het was mooi om te zien en deed een beetje denken aan Aquanura van de Efteling.
Vanuit hier zijn met de Uber terug naar de camping gegaan. Onder het hotel was een plek waar alle Ubers aan komen rijden en dit werkten echt als een malle.
Eenmaal thuis waren we zo moe…..onze voeten waren aan het branden en kregen amper de ene voet voor de andere voet. We hebben wat gedronken en zijn toen ons bed in gedoken. Je moet het een keer gezien hebben, maar mogen terug? Ons niet zien!
Warme groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie
Bakersfield – Las Vegas
27 mei 2026
Het is bijna een ritme geworden….rond een uur zes zijn we wakker. Het ritme past in elkaar in de camper, zodat niemand in de weg loopt voor de ander. Vandaag hadden we afbakbroodjes….het is toch wat…we bakken in onze keuken gewoon broodjes af in de oven. Na het ontbijt lopen onze “taakjes” langs elkaar en zo zijn we in een mum van tijd start klaar.
Opnieuw rijden we door de fruitgaarden en langzaamaan wordt de omgeving weer bergachtiger en kaler. Het is een saaie weg en niet al te best. Er valt weinig te zien. Na een uur of twee rijden wil Ria toch graag die koffie en haar benen strekken. We zetten daarom zelf wat koffie op een verlaten parkeerplaats. We dachten nog even langs een indianen reservaat te komen, maar daar bleek onderling wat verwarring over te zijn. Dus geen indianen vandaag. 😀
We rijden de volgende rit langs bergen en zand. Uiteindelijk komen we aan in Baker. Hier staat de grootste thermometer ter wereld en het is de poort naar Death Valley. De thermometer geeft 78 Fahrenheit aan en dat is ruim 26 graden. Er is hier verder eigenlijk niets te beleven, maar we zien mensen af en aan rijden om een selfie te maken en door te gaan. Aan de overzijde van de weg ligt een ufo en er staat een buitenaards wezen bij. Bijzonder volk: die Amerikanen.
We hebben nog ruim een uur te gaan voordat we bij Las Vegas aankomen. De reclameborden voor de casino’s beginnen op te doemen. Grote hotels komen als paddenstoelen uit de grond. De wereld wordt steeds meer bewoond. Het kost toch nog wel wat tijd om Las Vegas te doorkruisen om bij de camping aan te komen. Ook hier zien we al grote borden met neon verlichting. Wat moet dit vanavond gaan worden? De camping is schoon, maar weinig sfeervol. Maar misschien kan er ook niet meer groeien zo dichtbij de woestijn. Er staat best een behoorlijk windje, dus we nemen onze eerste verkoeling binnen en rusten even uit van deze reisdag. Daarna gaan we toch buiten wonen….het is warm, maar we hebben schaduw. Na het eten steekt de wind op, maar we wassen lekker buiten af….ze krijgen ons niet klein.
De avond begint te vallen, dus we moeten natuurlijk een foto maken van het neonbord van de camping. Dit moet wat gaan worden morgen als we de stad bij avond gaan verkennen. We drinken de koffie binnen en nemen een amaretto in een fout Las Vegas shotglaasje. Lekker hoor!
Voor onze doen gaan we laat naar bed, maar morgenochtend hebben we tijd zat. We willen dan als eerste Roadbear bezoeken. Hopen dat ze de uitdagingen op kunnen lossen.
See you!
Ria&Linda
Het is bijna een ritme geworden….rond een uur zes zijn we wakker. Het ritme past in elkaar in de camper, zodat niemand in de weg loopt voor de ander. Vandaag hadden we afbakbroodjes….het is toch wat…we bakken in onze keuken gewoon broodjes af in de oven. Na het ontbijt lopen onze “taakjes” langs elkaar en zo zijn we in een mum van tijd start klaar.
Opnieuw rijden we door de fruitgaarden en langzaamaan wordt de omgeving weer bergachtiger en kaler. Het is een saaie weg en niet al te best. Er valt weinig te zien. Na een uur of twee rijden wil Ria toch graag die koffie en haar benen strekken. We zetten daarom zelf wat koffie op een verlaten parkeerplaats. We dachten nog even langs een indianen reservaat te komen, maar daar bleek onderling wat verwarring over te zijn. Dus geen indianen vandaag. 😀
We rijden de volgende rit langs bergen en zand. Uiteindelijk komen we aan in Baker. Hier staat de grootste thermometer ter wereld en het is de poort naar Death Valley. De thermometer geeft 78 Fahrenheit aan en dat is ruim 26 graden. Er is hier verder eigenlijk niets te beleven, maar we zien mensen af en aan rijden om een selfie te maken en door te gaan. Aan de overzijde van de weg ligt een ufo en er staat een buitenaards wezen bij. Bijzonder volk: die Amerikanen.
We hebben nog ruim een uur te gaan voordat we bij Las Vegas aankomen. De reclameborden voor de casino’s beginnen op te doemen. Grote hotels komen als paddenstoelen uit de grond. De wereld wordt steeds meer bewoond. Het kost toch nog wel wat tijd om Las Vegas te doorkruisen om bij de camping aan te komen. Ook hier zien we al grote borden met neon verlichting. Wat moet dit vanavond gaan worden? De camping is schoon, maar weinig sfeervol. Maar misschien kan er ook niet meer groeien zo dichtbij de woestijn. Er staat best een behoorlijk windje, dus we nemen onze eerste verkoeling binnen en rusten even uit van deze reisdag. Daarna gaan we toch buiten wonen….het is warm, maar we hebben schaduw. Na het eten steekt de wind op, maar we wassen lekker buiten af….ze krijgen ons niet klein.
De avond begint te vallen, dus we moeten natuurlijk een foto maken van het neonbord van de camping. Dit moet wat gaan worden morgen als we de stad bij avond gaan verkennen. We drinken de koffie binnen en nemen een amaretto in een fout Las Vegas shotglaasje. Lekker hoor!
Voor onze doen gaan we laat naar bed, maar morgenochtend hebben we tijd zat. We willen dan als eerste Roadbear bezoeken. Hopen dat ze de uitdagingen op kunnen lossen.
See you!
Ria&Linda
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie
Lodgepole – Bakersfield
26 mei 2026
We startten vandaag met werkoverleg 😀
We zijn het eens dat het niet verstandig is om naar Death Valley te gaan als de camper niet op en top is. We moeten niet het randje op zoeken. Als ontbijt hebben we wentelteefjes op….mmmmm… En na het eten gaat vaders naar het winkeltje waar hij wifi kan vangen en via de mail te communiceren met Roadbear en zorgen wij dat de generator weer gaat lopen en de afwas gedaan wordt. Na een tijdje kruisen onze wegen weer en besluiten we Sequoia te verlaten. Het is koud en mistig. Het weerbericht voorspelt sneeuw, dus van het uitzicht kunnen we toch niet gaan genieten. We gaan naar Bakersfield en daarna door naar Las Vegas. Daar zit weer een Roadbear station en kunnen we kijken hoe de camper weer gefixt kan worden.
We rijden door het bos van Sequoia bomen. We zien mega dikke stammen. De weg die we rijden zit vol met haarspeldbochten, maar Ria draait haar hand er niet voor om. We komen veilig beneden aan de berg. Vervolgens veranderde de omgeving alsof we door de Betuwe reden. Zo ver als we konden kijken zagen we fruitbomen en stalletjes met fruit. En ineens hielden de fruitbomen op en doemden er velden vol met ja-knikkers op. Wat een tegenstelling hier!
Helaas nergens een leuk plekje om koffie te drinken, dus bij een benzinestation hebben we de camper geparkeerd en hebben we zelf koffie gezet. Ook lekker en gezellig….het weer begon hier ook wat op te klaren. Voorzichtig kwam de zon door en de temperatuur liep op. Onze voeten begonnen te ontdooien.
Na ongeveer een uurtje rijden naderden we Bakersfield. We hebben nog wat inkopen gedaan en waren lekker op tijd op de camping. Genieten van het zonnetje en we hadden een keer wifi, dus alles kon bijgewerkt worden. Ze zeggen iets over de jeugd, maar wij vonden het toch ook fijn om weer even te contacten met onze naasten. Ondertussen hebben we bericht gehad dat de camping in Las Vegas voor een extra nacht plek voor ons heeft. Via Google weten we inmiddels dat Roadbear slechts 10 minuten van de camping zit, dus we hoeven vast niet ver te zoeken.
Op naar de dag van morgen!
Lieve groet,
Ria&Linda
Categorien: LieveLinda
1 reactie
Wowana – Lodgepole
25 mei 2026
Ook deze ochtend waren we vroeg op, maar we werden onaangenaam verrast….de accu was leeg. Hoe kan dit? We hadden geen gekke dingen in de nacht aan gehad en gisterenavond heeft de generator nog gedraaid, dus de accu was vol.
Gelukkig kregen we de generator nog net aangeslingerd en konden we alles nog doen wat we wilden doen.
We waren al op tijd op weg. De eerst stop was bij Mariposa Grove. Hier staan enorme sequoia bomen. Om 8.30 uur waren we met de shuttle al op weg naar boven van waar er een pad liep naar de beroemde sequoia boom met een enorm spleet erin. Het was hard werken om bij deze boom te komen. Het was pas een graad of 14, maar het zonnetje scheen al behoorlijk en het was een flinke klim. Af en toe een momentje van rust om vervolgens door te bikkelen. Onderweg lagen ook omgevallen bomen, waardoor je de diameter van de bomen kon zien. Flinke jongens zullen we maar zeggen. Links en rechts van het pad wat mooie bloemen en we zagen volop eenkhoorns . Op hun gemakje zaten ze wat te knabbelen. Toch stonden er borden met waarschuwingen dat ze agressief kunnen zijn.
Vervolgens zijn we door de bergen het park uit geslingerd. We hebben onderweg in een volledig nieuw uit de grond gestapt dorp en winkelcentrum een bakje koffie met wat lekkers. Vervolgens zijn we door het Sequoia park langs vrij smalle wegen naar de camping gereden. Prachtige vergezichten met hoge bomen. De camping ligt op 6000 feet. In de verte zien we nog sneeuw liggen en op de camping staat de sneeuwschuiver met zijn sneeuwkettingen gewoon op wacht.
We hebben op deze camping een krap plekje, maar Ria rijdt hem gewoon even achteruit het plekje op (okay met wat aanwijzingen van de oude heer, maar ze flikt het toch maar).
We eten nog lekker in het zonnetje, maar vrij snel na het eten koelt het af. We willen naar binnen verhuizen om koffie te drinken en we worden beloond met een familie ree. Ze komen vrij dichtbij en gaan staan grazen. We maken vlug nog wat foto’s. Zouden we ook de berenfamilie gaan zien? Eenmaal binnen horen we een piepje….wat zou dat zijn? Er wordt een blik op het accupaneel geworpen en jawel….accu leeg. WTF?! We hebben hier geen bereik (geen internet en geen telefoon), maar er wordt een mailtje voorbereid aan Roadbear welk probleem we hebben. In Las Vegas is een Roadbear, dus hopelijk kunnen we daar geholpen worden. Balen is dat we eigenlijk nog naar Death Valley willen, maar is dat verstandig als onze accu’s het niet doen?
We slapen er een nachtje over. Morgen opnieuw bezinnen.
Warme groet,
Ria en Linda
Categorien: LieveLinda
Geef een reactie