8 juni 2026

Vandaag een trage opstart…het is flink afgekoeld vannacht dus het is nog lekker onder de dekens.
Vandaag zijn we opnieuw naar Canyonlands gereden. Als eerste hebben we de zogenaamde newspaper rock gedaan. Er staan op een steen allemaal petroglyphen, die hier goed bewaard zijn gebleven. We slingerenden door het achterland verder naar the Needles. We kwamen koeien tegen die hier in een open ranche grazen. In plaats van een koeienbel leken ze allemaal een grote gps tracker onder hun kin te hebben hangen. Eigenlijk wel begrijpelijk, want ze worden anders nooit meer teruggevonden waarschijnlijk. Hier en daar stonden grote bassins met water gevuld waar de koeien kunnen drinken.
Eenmaal aangekomen in het nationaal park volgden we de weg en zagen the Needles van grote afstand. Grote rechtopstaande gesteente stonden in het veld de boel te domineren. We kwamen langs een rots wat net een klomp leek en uiteindelijk kwamen we bij het einde van de weg. Letterlijk….de weg stopte…er stond een bord en daarachter was de wildernis met daarbij de tekst dat we uitgedaagd werden om in die wereld te stappen en te ervaren wat het betekent voor je.
Mooie plek om koffie te zetten en even niets te doen. We slingerden daarna terug naar het bezoekerscentrum en maakten de inschatting dat we niet meer naar het uitkijkpunt moesten gaan rijden. We hadden de verwachting dat het uitzicht het uitzicht van gisteren niet zou gaan overtreffen.

Nu zijn we al een aantal maal in Moab geweest, maar nooit uitgestapt omdat de tijd daar niet voor was. Het zag er erg gezellig uit en we besluiten daarom naar Moab te rijden en daar een terrasje te pikken. Het was een stukje rijden, maar daar draaien we ons hand hier in dit land niet voor om. Het was 31 graden en de zon scheen hard, dus een beetje slenteren zat er eigenlijk niet in. Ongelooflijk maar eigenlijk geen terras te zien waar een beetje gezelligheid vanaf straalde. We kwamen uit in een ijssalon en daar zorgden we voor de interne afkoeling. Na het overheerlijke ijs zijn we in de schaduw nog langs wat winkeltjes gelopen, maar ons hart ging er niet sneller van kloppen.

We maakten nog even een tussenstop bij de slijterij van de staat. Hier is dus de wijn, likeur, bier en sterke drank te koop. Toch een bijzondere ervaring…we hebben dit nog nooit eerder ergens gezien.

We zijn lekker terug naar de camping gereden. Het waaide inmiddels weer behoorlijk, maar het was nog goed te doen. We hebben wat gelambald, maar daar is het ook vakantie voor toch?!

Morgen trekken we weer verder….benieuwd wat ons dan weer te wachten staat.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

7 juni 2026

Opnieuw op tijd uit de veren, want we hadden een afspraak met het mobiele mannetje voor het warm water. We moesten ruim een half uur rijden naar Moab en we hadden om half negen de afspraak.
Alsof de duivel er mee speelde….het warm water deed het weer….zelfs na het vullen van een halve teil. Hoe is het mogelijk. Gelukkig had het mobiele mannetje gisterenavond al voorwerk gedaan om te achterhalen wat het anders zou kunnen zijn. Hij had een forum geraadpleegd en mogelijk was het hoogteverschil een issue. Dus als wij hoog staan dan verandert de luchtdruk en daar reageert de sensor op. Moab ligt lager en verklaart mogelijk waarom het dan wel doet. Dus hij heeft wat instellingen verandert en stelde voor als het vandaag of morgen nog problemen geeft we hem nog een keer contacten. Duimen dat het niet nodig is!

We hebben de voorraad aangevuld in de supermarkt en de tank vol gegooid. Wat een ervaring overigens in de supermarkt. We hadden wat bier op de toonbank gezet en de caissière vraagt vervolgens om al onze paspoorten. Linda zei nog dat zij degene is die zal afrekenen, maar zij legde uit dat het bij wet zo geregeld is dat we allemaal ons paspoort moeten laten zien. Anders mag ze de drank niet verkopen aan ons. Ria gaat terug naar de camper om de paspoorten van mama en haar te halen en ondertussen vertelt de caissière dat dit onder invloed is van de kerk. Linda zegt haar dat ze haar niets kwalijk neemt en dat zij gewoon haar werk doet, dus komt wel goed met die paspoorten. Het duurde even, want die liggen niet direct voor het pakken. De caissière keek even rond en plakte ondertussen de stickers op het bier en zei ineens “ga maar”….dus mama en Linda reden met kar en al richting de uitgang waar we Ria tegen kwamen. “Mond houden en meekomen”, was de instructie…buiten leggen we haar uit wat er intussen was gebeurd. Rond tien uur waren we weer mooi op weg en deze keer naar Canyonlands National Park. Onze eerste stop hadden we eigenlijk Deadhorse End State Park bedacht, maar de omgeving was een beetje saai en we moesten daarnaast apart entree betalen. We konden hier niet met onze pas in. De legende zegt dat alle verdwaalde paarden in dit gebied hier naar toe liepen om uiteindelijk te sterven. Ook wel tragisch, nietwaar?

We rijden door naar the Island in the sky. Prachtige uitzichten op de canyons. Kliffen die uitgesleten zijn en banen waar de rivieren lopen. Het is zo machtig om van bovenaf te zien. Er was in dit park geen uitzicht mooier dan dit uitzicht. Na dit punt moesten we helemaal terug en opnieuw naar Moab, want je kunt het park maar op één manier in en uit. Dit koste best wel wat tijd en we wilden eigenlijk ook nog naar de Needles en de Newspaper gaan kijken. De volgende camping ligt ook nog een stukje verder weg. We besluiten om nu door te rijden naar de camping en morgenochtend de andere twee punten te gaan bekijken. We kijken dan morgen nog wel of we Moab gaan bezoeken of toch laten liggen. Al is dit het enige dorpje tot op heden wat er gezellig uit ziet om een terrasje te pakken. Dit hebben we nog nergens anders ervaren.

Tegen 16 uur arriveerden we op de camping. Het is een natuurcamping, maar ziet er goed uit. Mooie plaatsen, waar we recht kunnen staan zonder stuntwerk. We hebben alleen geen water en elektriciteit hier, dus we moeten zelf voorzienend zijn. We vierden zondagmiddag buiten, want de temperatuur is aangenaam hier. Het waait wel, maar doet het inmiddels al een paar dagen. Net voordat we willen gaan eten vallen er een aantal druppels. Het zette niet door, maar genoeg om binnen te gaan eten.

Afwastijd…er was warm water totdat we de temperatuur hoger wilden zetten. Foutmelding. Temperatuur terug gezet en toen hield het weer op. We zitten inmiddels op ruim 2100 meter….zou het inderdaad zo zijn dat het dan niet hoger kan en als we lager zitten mogelijk wel? We leggen ons hier maar gewoon bij neer. We kunnen vooruit nu en gaan onze tijd hier niet meer aan verliezen.

Vanavond nog een klein rondje gelopen over de camping. Om daarna een bakske koffie te drinken en een spelletje te spelen. Morgen slapen we uit….wedden dat we dan om zes uur wakker zullen zijn?

Vrolijke groet

Ria en Linda

6 juni 2026

Vanochtend ging dus al heel vroeg de wekker….ppfff….maar niet zeuren het is vaak zes uur en dan hebben we er geen moeite mee. Om 7.00 uur reden we, dus we liepen goed op schema.
Het streven was om om 12 uur in Moab te zijn op de afgesproken plek met de monteur. Alles leek mee te zitten op de weg, dus we konden mijlen vreten. De weg was wel saai. Er was weinig te zien….het leek wel woestijn waar we in terecht gekomen waren. Moeders heeft lekker zitten haken en Linda had hoofdpijn dus sloot haar ogen even. De chauffeur en navigator hielden ons op koers.
Rond half elf hadden we even pauze. Benen strekken, iets eten om alert te blijven en de blaas ledigen. We reden mooi voor tijd Moab binnen.

Ook de monteur kwam op tijd aan rijden en was vriendelijk en behulpzaam. Jullie zullen vast niet verbaasd zijn, maar natuurlijk deed het warm water het nu. We lieten de kraan lopen, maar geen foutmelding en gewoon warm water. Oja….we hadden al drie dagen lang last van deze storing. Hoe kon dit nu weer? Hij ging nog even in de ruimte kijken met elektriciteit e.d. en heeft iets schoon geblazen wat mogelijk de oorzaak geweest zou kunnen zijn. Nog een keer het water laten lopen….en geen foutmelding. Niet te geloven, maar ja als het werkt dan werkt het.

We zijn naar Arches nationaal Park gereden, want dat lag niet ver weg en we hadden ondertussen een camping in de buurt vastgelegd. We wisten immers niet hoe lang we in Moab bezig zouden zijn. Het was inmiddels bloedheet, dus het voornemen was om geen wandelingen te maken.
Steeds als je denkt het kan niet mooier worden we weer verrast. We konden door het park met de camper en er lagen vele stopplaatsen. Eventueel kon je een wandeling maken, maar dat hebben we dus vandaag niet gedaan. We zagen in de verte bergen met nog sneeuw in de toppen en dat met deze temperaturen. Vanuit het niets doemen er stenen op zo hoog als morgen heel de dag. Stenen waarin je vormen kunt zien, zoals een schaap of een kudde olifanten. Een balancerende kei….indrukwekkend….en ook als je je realiseert dat deze een keer naar beneden zal rollen. Er stonden drie figuren met de naam: de drie roddelaars. Maar natuurlijk stonden er ook vele bogen in het park. De één wat verder weg dan de ander….maar allemaal bijzonder. Prachtige vergezichten. Het is duidelijk dat het nog veel drukker kan zijn in het park, maar met dit weer kan er eigenlijk niet gewandeld worden, dus als de temperatuur lager is zullen er veel meer mensen hier zijn.

Na deze mooi tour zijn we naar de camping gereden. Het was een eindje terug, maar het is weekeinde en er zijn vele campings al bezet of ze vragen de hoofdprijs. We hadden dus voor deze nacht een half uurtje buiten Moab een camping gevonden. We kwamen er aan en moesten eigenlijk ook wel direct ontzettend lachen met elkaar. Wat een zooitje ongeregeld om te zien….waar zijn we terecht gekomen? Het waaide ook ontzettend hard, dus het stof raasde om de camper heen. Maar we hebben water, elektriciteit en de wc kan op de riolering, dus we klagen niet. Als echte Amerikanen blijven we in de camper met de airconditioning aan. We eten en drinken iets. We lezen wat.
Omdat het zo hard waaide kon de bbq echt niet aan, dus we moesten even creatief zijn met hetgeen we in huis hadden. Maar dat lukte natuurlijk. Dus een lekker maaltje op.
Het is overigens wel bijzonder om zo een middag en avond binnen te leven op zo weinig vierkante meters.
Overigens zag het sanitair er verder netjes uit. Het is allemaal wat verouderd, maar het is schoon.

Tijd voor de afwas….de teil half gevuld met warm water….en jawel foutmelding en geen warm water meer. We hebben een foto gemaakt van de melding en vaders heeft direct de monteur nog gebeld. Een nieuwe afspraak voor morgenochtend half negen in Moab gemaakt. Gelukkig waren we nog niet ver weg van Moab en wilde de monteur ook opnieuw helpen op zondag.

Zonnige groet,

Ria en Linda

5 juni 2026

Vanochtend vroeg was er contact met de wegenwacht van Roadbear om te zien of het warm water probleem opgelost kon worden. De vraag was of dit vandaag nog ging lukken en uiteindelijk kwam het bericht dat helaas de garage hier in de buurt geen mogelijkheid had. Dus we konden vandaag naar Capitol Reef en bleven in afwachting van verdere instructies voor later.

Bij het bezoekerscentrum van Capitol Reef adviseerden ze ons een mooie route die we ook met de camper zouden kunnen rijden. Het gebergte kleurt hier weer schitterend rood en ook hoodoos zijn hier te zien. Je kunt allerlei figuren in de bergen zien met een beetje fantasie.
We toerden dus was door dit gebied en ondanks dat het gebergte hier ook rood is, is het echt anders dan Bryce Canyon.

Na het toertje drinken we wat koffie in de camper bij een boomgaard. Er groeit hier van alles: walnoten, appels, amandelen, perziken, kersen enz.
Er is een klein museum bij en hier kijken we wat rond. Heerlijk ouderwets kneuterig spul: schortjes, pannenlappen, mutsjes om schalen mee af te dekken. Ze bakken hier dus ook zelf taart met de vruchten uit de boomgaard. We nemen een appeltaartje en perziktaartje mee voor bij de koffie vanavond.

We zijn vervolgens naar de Hickman brug gereden. We dachten hier samen naar deze brug te lopen. Het was ongeveer 1,5 mijl en we dachten dat moet lukken. We beginnen samen en na een korte klim gaf mama aan dat ze niet wilde en om wilde draaien. We hebben nog geprobeerd haar te verleiden, maar ze bleef volhardend. Okay, maar dan wel een plek in de schaduw zoeken. Papa was inmiddels wat verder, maar ging terug toen hij hoorde dat moeders om gedraaid was. Samen uit, samen thuis. Zij hebben ook een sleutel van de camper, dus konden de koele bus in en wij zouden doorlopen. Een hele trip en zo’n 0,7 mijl voor de brug gaf ook Linda aan dat het haar niet meer lukte. Het ontbrak aan lucht, maar het was ook ontzettend warm. Dus zij settelende zich op een steen in de schaduw en Ria ging door.
Linda zat naast een vrouw die zich steeds minder goed ging voelen en daar was verder niemand bij. Ze kon alleen maar hopen dat zij niet om zou vallen. De vrouw vertelde dat zij longproblemen heeft en het dus niet te doen was voor haar. Ondertussen zat Linda naar een steen te kijken waarin een engel zichtbaar was. Wonderlijk!
Niemand weet hoe lang het geduurd heeft voordat Ria weer terug was. 😀
Maar het was een taaie wandeling geweest. Nog een behoorlijke hoogte te overbruggen en weinig schaduw, maar het was de moeite waard geweest om de natuurlijke brug te zien.

Terug bij de camper konden we afkoelen met een ijsje….we zweetten op plekken waarvan je niet weet dat er vocht uit kan komen. 😉
Een stukje verderop waren er petroglyphen te zien, dus camper aan de kant en op zoek naar die rotstekeningen. Jawel, we hebben ze gevonden en was toch mooi. De indianen hebben deze op de muur gezet en de mormonen zijn er altijd zuinig op geweest.

We kwamen weer in wat meer bewoond gebied en kregen een bericht van Roadbear dat er morgen een monteur bereid gevonden is om ons vooruit te helpen. Rond de klok van 12 uur worden we in Moab verwacht. We gaan ervoor!
Onderweg doen we nog een winkeltje aan om wat voorraad in te slaan, want morgen wordt een flinke trip om op tijd daar te zijn. Deze winkel ligt in een leuk dorpje met ouderwetse huisjes en gebouwen. Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Al kennen ze het toerisme ook, want aan het einde van het dorp staan de foodtrucks waar de campinggasten en/of motelgasten een lekker hapje kunnen halen.

Eenmaal op de camping voelden we ons toch weer moe maar voldaan. Dus tijd voor siësta en ondertussen genieten van de beestjes die hier rond lopen of vliegen. Het is nog lekker stil. Af en toe komt er een windje voorbij en we zien wat donkere wolken, maar we gaan aan ons voorbij.

Morgen gaat de wekker om zes uur. Meestal zijn we wel wakker, maar we hebben de tijd morgen hard nodig. We willen daarom geen risico lopen dat we pas laat wakker worden.

Op naar de dag van morgen!

Ria en Linda

4 juni 2026

Soms lijkt het wel of de duvel er mee speelt….maar we hebben geen warm water meer. De warm watervoorziening geeft een foutmelding aan. We hebben alle denkbare mogelijke oplossingen al uitgeprobeerd, maar niets heeft geholpen. Dus toch maar contact gezocht met Roadbear. Dit kostte wat tijd en leverde niet direct iets op. We hadden laten weten waar we naar toe zouden rijden en ons opnieuw zouden melden als we daar waren, zodat zij de juiste hulp konden regelen.

Vandaag reden we langs weg 12….een schitterende route en kennelijk een van de mooiste routes in Utah. We reden eerst langs de andere zijde van Bryce Canyon. Het was herkenbaar, maar zeker niet zo mooi als vanuit de zijde waar we gisteren waren. Vervolgens slingerenden we langs diverse soorten landschappen. We hebben droge vlaktes gezien, maar ook groene bergen met groene weilanden. Echter is het wel een verlaten stuk land. Hier en daar staat een boerderij met koeien of schapen. Het zijn dan overigens wel flinke boerderijen, dus de boeren lijken het hier wel goed te hebben. Op een gegeven moment zien we de boompopulatie echt veranderen. De bomen worden groener en het zijn geen naaldbomen. Op de weg wordt gewaarschuwd voor ijzige wegen en dat we op moeten letten voor de sneeuwschuiver. Die rijdt nu natuurlijk niet, maar ook door de palen langs de kant van de weg is duidelijk te zien dat het hier goed kan sneeuwen. We zitten inmiddels op bijna 3000 meter hoogte. We voelden het ook wel in onze oren.

We hebben ook opnieuw rode bergen gezien, die afgewisseld werden met witte bergen. Maar nogmaals eigenlijk nauwelijks dorpen en dus geen koffiegelegenheid. Daarom zelf koffie gezet met uitzicht op een canyon. In een dorpje van zo’n 2000 inwoners hebben we de supermarkt aangedaan. We wisten dat op de volgende camping geen elektriciteit zou zijn, dus we moesten ook even nadenken over het eten. We hebben natuurlijk wel een generator, maar we proberen zo slim en efficiënt mogelijk alles te organiseren.

Op de camping waar we nu verblijven is inderdaad geen elektriciteit. We hebben geen stromend water, wel een watertappunt als het nodig is. Er staat één wchokje, maar geen douchegelegenheid. Het is echt een natuurcamping. We hadden hier een plekje gereserveerd, maar dit leek vrij klein voor onze camper. We zien daarom van plek gewisseld en dat kan ook gewoon. Je neemt je briefje mee en klemt het onder een andere knijper en klaar is Klara. We hebben wel echt een mooi plekje. Uitzicht op de rode bergen. Het is er rustig. We hebben schaduw. We hebben echter heel minimaal telefoonbereik, maar net genoeg om te kunnen sms-en met Roadbear. Ze gaan proberen om ons morgenochtend te laten helpen en anders zoeken ze iets in de buurt van onze volgende bestemming. Laten we hopen dat dit ook weer zo gefixt is.

Vanavond rond negen uur gaan we toch naar binnen. De muggetjes beginnen te komen en lijken ons toch lekker te vinden. We zitten nog even binnen en tegen tien uur gaan we toch lekker plat. Uitrusten van deze dag vol met indrukken.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

3 juni 2026

Het is vannacht koud geweest en deze ochtend voelden we dat nog. Het was eigenlijk niet bekwaam met je neus boven het dekbed uit te komen. Het werd een trage start dus.

We zijn met de shuttle naar het Bryce Canyon park gegaan. Het eerste uitkijkpunt was 8300 feet hoog (ruim 2500 meter). Het was iets harder werken om op adem te blijven, want twee van ons moeten nog al hoesten en proesten. Maar het uitzicht was adembenemend. We werden er wat stil van en vroegen ons af of we dit ooit op camerabeelden vastgelegd konden krijgen. De hoodoos worden gevormd door kalk- en zandsteen en door de samenwerkende krachten van vriezen en dooien krijgen ze deze unieke vormen. We kijken op een amfitheater van voornamelijk rode hoodoos. Er staan naaldbomen tussen en er kronkelen helemaal onderaan wandelpaden tussen door. We vonden dit vele malen indrukwekkender dan het Zion nationaal park.
We lieten ons door de shuttle zo’n 300 feet (bijna 100 meter) lager brengen en bekeken het amfitheater weer vanuit een ander perspectief. We bleven onze ogen uit kijken. Bij de volgende shuttlestop zijn we gaan wandelen. Het was een eenvoudige wandeling met een goed wandelpad en ongeveer een uur lang. We konden zo de diepte in kijken, maar liepen ook een stuk door het naaldbos. Dit was zeker goed te doen geweest. We waren echt alle vier zo aangenaam verrast door de vergezichten.
Als laatste stop het bezoekerscentrum…helaas geen koffie hier, maar wel een film over het ontstaan van het park en het onderhoud ervan.

De koffie hebben we dan zelf maar gezet op de camping. Daarna zijn de oudjes op de camping gebleven en zijn wij naar Ruby’s Inn gelopen. Hier waren wat winkeltjes te vinden met van alles en nog wat, een ijswinkel, stenenwinkel en wat verwijzingen naar het verleden (bijv. een oude gevangenis). Niet te vergeten een lekkere cappuccino drinken, want eigenlijk overal waren we komen schenken ze “gewone” potkoffie. Niets mis mee, maar soms is een cappuccino gewoon lekker!

Vanmiddag nog een draai beddengoed in de wasserette gedaan, zodat we er weer even tegen kunnen de komende periode.
Morgen gaan we namelijk weer op pad.
De rest van de dag hebben we dus lekker gelanterfanterd, want het is tenslotte toch vakantie 😀

Op de volgende plek hebben we waarschijnlijk opnieuw geen bereik, dus het is even afwachten wanneer we weer een verhaaltje kunnen plaatsen.

Tot later!

Ria en Linda

2 juni 2026

Deze ochtend stonden we later op dan de andere dagen. Lekker nog even dutten in de vroege ochtend terwijl de wind om de camper gierde.

De geplande rit was vandaag niet lang, dus we hadden tijd zat. Onze eerste stop was bij de roze zandduinen. Dit blijft toch een mooi natuurverschijnsel. Duinen zover we kijken konden met een rode goed erover heen. In de verte zagen we er ook buggy’s doorheen racen, maar gelukkig veroorzaakten ze niet echt geluidsoverlast. 

Vanuit hier zijn we op zoek gegaan naar de plaats waar ze zelfgemaakte appeltaart maken. Mount Carmel is van oorsprong een gehucht waar twee gezinnen uit de Mormonen-community gevestigd zijn. Het is nog steeds een gehucht, maar hier is dus het restaurant Thunderbird te vinden met die overheerlijke appeltaart. Er is niets te veel gezegd, want het smaakte echt top. Grote mokken koffie erbij….een prima stop.

Als we onze weg vervolgens komen we langs een weiland met Bisons. Even stoppen om ze te proberen op de foto te zetten. Ondanks dat ze niet in het wild staan, hebben ze heel veel ruimte om te leven. 

Eerder hadden we bedacht om nog via Little Hollywood te rijden, maar dan moeten we om en volgens de recensies is het niet spectaculair. We hebben besloten het te laten liggen. We reden door prachtige groene bergen met een rivier die meanderde door de omgeving. Het was echt een stuk minder droog dan waar we vandaan komen. In de omgeving van Zion stond eigenlijk overal dat de het brandgevaar hoog was, maar hier is het teruggezakt naar gemiddeld. Nog steeds oppassen natuurlijk!

Ineens doemde daar de Red Canyon op. Wow……zulke mooie rode gesteente op een bijzondere manier “gestapeld” en ineens was het ook weer weg. Dit was een cadeautje.

Uiteindelijk zagen we Ruby’s Inn liggen. Het is bijna een dorp op zich. Er bevinden zich hier lodges, motels, tipi’s en een camping. Horeca erbij, maar ook een winkel….het zag er echt leuk uit.

We hebben wederom een mooie campingplek. Vanmiddag even lamballen en de wasmachine onze handdoeken laten wassen. Gemak dient de mens 😉

Vanavond zijn we naar een dinershow geweest. Eerst een hapje eten onder het genot van muziek en na het eten startte er nog een band met countrymuziek. Het klonk goed en het was gezellig. Leuk om de avond ook op zo’n manier door te brengen. Rond 21.15 uur waren we terug. Nog even gezellig nakletsen en toen weer lekker naar bed. Morgen gaan we de canyon in, dus moeten we weer uitgerust zijn. 

Warme groet,

Ria en Linda 

1 juni 2026

In tegenstelling wat we dachten waren we dus niet om zes wakker deze ochtend. We hadden allemaal een wat mindere nacht gehad. Er waren er die het koud hadden gehad, maar ook die lagen te hoesten en proesten. Dus we kwamen later op gang. Niet erg….we hebben vakantie 😉

Vandaag zijn we met de camper naar Springdale gereden en omdat de parkeerplaats bij het visitorcentrum al vol was, moesten we onze camper hier parkeren. Met de (gratis) bus zijn we naar het park gereden. Na binnenkomst zijn we met de shuttle die door de canyon rijdt naar het laatste uitstappunt gereden. De canyon is in deze periode afgesloten voor verkeer en je kunt er dus alleen met een shuttle in. De buschauffeur vertelde van alles over het gebied. Er wonen hier dus ook weer beren, maar ook reeën, kalkoenen en eenkhoorns. Een aantal reetjes hebben we gezien, maar voor de rest vond de fauna het te warm vandaag waarschijnlijk. Bij het uitstappunt hebben we wat foto’s gemaakt van de immense bergen en daarna hebben we de shuttle terug genomen. Bij een uitstappunt zijn we uitgestapt en zijn we naar de volgende halte gewandeld. Het was een uitgezette trail, die niet te moeilijk was en ongeveer een half uurtje lopen. Dit leek overzichtelijk. Nou…overzichtelijk was het. We waren sneller dan dat half uur bij de volgende halte. Het was niet echt een indrukwekkende trail. Maar goed het was bloedheet, dus op het terras hebben we een softijsje op. We hebben even overlegd en besloten in het dorp een terrasje te pakken en daar onze vochthuishouding aan te vullen.
Dus met de shuttle terug naar de ingang en nog even bij het bezoekerscentrum binnen gekeken.

Met de bus terug naar Springdale, maar we zagen niet direct een leuke plek om te gaan zitten. Google is je beste vriend en we zochten op een koffietentje. Een eindje verderop leek een leuk stekkie te zijn met fijne terrasstoelen. Het was te ver om te wandelen met deze temperaturen, dus de camper mee. Oeps….foute inschatting….nergens konden we camper kwijt. De parkeerplaatsen waren allemaal veel te klein en langs de kant van de weg mocht hij niet staan.

Dus door naar de camping…..hebben gewoon weer zelf lekkere koffie gezet en zijn in standje relaxen gegaan. We hebben vast naar een eventuele route voor morgen gekeken. De afstand is dan niet zo groot, dus we zien wel wanneer we wakker worden en gaan.

Tot de volgende ronde weer!

Ria en Linda

31 mei 2026

Gisterenavond was het schitterend om vanuit het raam de maan naar binnen te zien schijnen en deze ochtend scheen de zon naar binnen. Het werd in een snel tempo warm en dat beloofde dus wat voor vandaag.

Onderweg deden we een indianendorp aan, maar er was niets te zien. Nou ja….een hoop rotzooi, maar geen bijzonderheden. Dus we gingen door. In één van de reisboekjes hadden we gelezen dat Peggy Sue in Mesquite heerlijke appeltaart had, dus daar gingen we op af. We troffen een echte jaren 60 tent met allerlei platen aan de muur. Van die zitjes zoals je deze ook van televisieseries kent en serveersters die rond lopen. Helaas had Peggy Sue geen appeltaart vandaag. We zeiden nog dat we er speciaal voor kwamen. Het speet haar, maar geen appeltaart vandaag. We tuurden even op de kaart en gingen voor pancakes. Er kwam een stapel binnen…..dom dom dom…hier hadden we met meer van kunnen doen. We kwamen allemaal een heel eindje, maar helemaal op lukte echt niet. Ria had een wrap en ook zij had voor een weeshuis op haar bord liggen. We kregen nog een tweede mok koffie….je weet wel van die ouderwetse filterkoffie, die staat te pruttelen in de kan.

Nog wat voorraad aangevuld bij de supermarkt, zodat we de komende dagen weer vooruit kunnen.

Onze volgende missie was de Beaver dam, maar die missie is niet volbracht. We moesten er verder voor van de weg af dan we dachten en waarschijnlijk kon de dam toch niet tippen aan de hoover dam. We vervolgden onze weg naar het Zion nationaal park. We reden Virgin binnen en zien daar langs de kant van de weg een oude saloon, oude kar en postkantoor liggen. Het is een winkeltje met indianen en cowboyspullen. Er zijn allerlei souveniertjes te koop. We hebben wat rond gesnuffeld en ze hadden er heerlijk ambachtelijk ijs. Dat moesten we toch proeven.

We hebben een camping geboekt in Virgin voor de komende twee nachten. We hebben opnieuw een schitterende plek. We kunnen genieten van de bergen om ons heen en er is rust op de camping. Vanmiddag hebben we niets meer gedaan. Rustmiddag! Morgen gaan we het Zion park bezoeken. We mogen hier niet zelf met de camper in en zullen vanuit het bezoekerscentrum met een shuttle het park in gaan. #zininin.
Met het overgaan van de staatsgrens naar Utah leven we een uur later. De tijd vloog voorbij.

Vanmiddag zagen we wat mensen zich verzamelen op een grasstrook. Ook wij waren nieuwsgierig natuurlijk, dus gingen kijken. Er lag een ratelslang en de eigenaar zat niet zo op deze slang te wachten. Hij liet een pick-up komen en liet deze eroverheen rijden. Tja…dat kan ook. Vervolgens werd de slang meegenomen van de grasstrook af. Hier kunnen we natuurlijk een kei spannend en indrukwekkend verhaal van maken voor de thuisblijvers. 😀

We hebben vanavond heerlijk lang buiten gezeten. Dat is dan weer wel het voordeel van dat het warmer is, maar tegen 22 uur beginnen we te gapen en wint het ritme het toch van ons. We hebben nog even naar de rondvliegende vleermuizen gekeken. Wat hebben zij toch een mooie slag tijdens het vliegen. We springen daarna ons bed in, want morgen zijn we waarschijnlijk tegen zes uur weer present.

Vrolijke groet,

Ria en Linda

30 mei 2026

Vanochtend waren we weer bijtijds wakker en in een mum van tijd waren we weer startklaar.
Vandaag hadden we een niet al te grote afstand te overbruggen, maar wel wat dingen op ons verlanglijstje.

Allereerst reden we naar de Hoover dam. Een ontzettend groot stuwmeer net buiten Las Vegas. We hebben allemaal eerder al stuwdammen gezien, maar deze is echt enorm. We hebben er een rondje gelopen om bouwwerken te bewonderen. De dam ligt over twee staten heen (Nevada en Arizona). Op een parkeerplek met het uitzicht over het stuwmeer zetten we zelf koffie en genieten we van dit bakske.

Volgende punt is het beroemde bord “Welkom in Las Vegas” aan het begin van de strip. Van de week vonden we het te ver lopen, maar nu hadden we nog een kans om het te zien. Het was hier een ontzettend druk. Mensen stonden in de rij om een foto te maken voor het bord. Koekoek! We zijn langs de rij af gelopen en hebben een foto gemaakt van de voorzijde en achterzijde van het bord zonder dat daarvoor te poseren. Yes….weer een missie geslaagd!

Nu was het tijd om door te rijden naar de valley of fire state. De omgeving werd weer meer en meer dor. In de verte doemden de bergen weer op. We waren net het park in toen langs de kant van de weg al een hert stond te grazen. De bergen kleuren hier schitterend rood. We reden met de auto door het park. Het is 30 graden en op diverse plekken werd gewaarschuwd voor de hitte. We zagen holtes in de bergen en bergen met schitterende vormen. Op één plek zijn we gestopt en hebben we een route van ruim een kilometer gelopen. Door het losse zand liepen we naar een plek waar een bron was. In diverse bergen waren rotstekeningen te zien. Maar jeetje wat was het heet! Bij terugkomst haalde moeders een lekker ijsje uit de vriezer als beloning.

Tijd om naar de camping te gaan. We hebben een gigantisch mooie plek. We staan eenzaam en alleen voor een enorme rode berg. Jammer we mochten niet bbq-en omdat er een groot brandgevaar is. Het is ontzettend droog. Dus we moesten even creatief zijn, maar we hadden gelukkig nog wat afbakbrood en eieren. Dus diner werd bekend 😉
Even de generator aan om de oven aan te slingeren en daarna weer uit. Het is oorverdovend stil hier. Toen de zon onderging kleurden de bergen nog mooier rood. Het was aangenaam buiten en terwijl we koffie dronken kwam de maan achter de bergen vandaan. Het is inmiddels aardedonker. Het is volle maan en de sterren staan aan de lucht te fonkelen. Heerlijk!

Wat zullen we goed slapen hier!

Tot de volgende keer.

Ria en Linda